چطوربا جلسه‌ای دو هزار تومن مدل داوینچی شویم و لباس بتمن بپوشیم؟

ژوئیه 17, 2010 § 18 دیدگاه

1 همه عمرم از ورزش متنفر بودم. احتمالن چون اسنوب بوده‌ام. فکر می‌کردم آدم‌ها یا کتاب می‌خوانند یا ورزش می‌کنند و من انتخاب خودم را داشتم. اصرار والدین به دردم نمی‌خورد. باید یک یکی حالیم می‌کرد که اینها هیچ تناقضی با هم ندارند. کسی حالیم نکرد. تازه قصه‌های مجید بدترش هم کرد. نشان داد به ازای بیست گرفتن در ورزش باید باقی امورت افتضاح باشد. شاید مجید افراط کرده بود. به هر حال من عقلم به این چیزها نمی‌رسید و همچنان قصه را تاییدی می‌دیدم بر انتخابم: قوز کردن و نشستن پشت میز و تکان نخوردن.

2 از طرف دیگر این افسانه قدیمی و شایع وجود دارد که برای ورزیده بودن اندام تلاش و زمان طاقت‌فرسایی نیاز است. باید سالها دود چراغ بخوری تا هیکلت شبیه یکی از این سوپرهیروهای کمیک‌بوک باشد و بتوانی لباس بتمن را تنت کنی. مثل همان افسانه اغراق شده درباره یاد گرفتن “زبان” که به لطف بی‌کفایتی و سیستم آموزشی فرسوده کانون زبان در دو دهه گذشته به پیچیده و دشوار و زمان‌بر بودن معروف شده. اگر کسی گفته بود با یکسال و نیم وقت گذاشتن می‌شود مثل آدم زبان یاد گرفت و با 4 ماه بدنسازی سبک و آرام می‌شود لباس بتمن را پوشید زندگی‌م جور دیگری می‌‌شد.

3 تجربه خوش‌آیندی از وزن کم کردن به لطف باشگاه داشتم. دو ماه پیش هم دوباره با همین هدف سراغش رفتم. اما به زودی چنان تجربه خوش‌آیندی از عرق کردن و خستگی ملس عضلات و احساس وجود این بدن خاکی کسب کردم که اگر دو روز از باشگاه رفتنم بگذرد احساس می‌کنم چیزی کم است.

4 اسم باشگاه بدن‌سازی بد در رفته. وقتی می‌گویند بدن‌سازی همه یاد کوه‌های عضله می‌افتند که به مدد مکمل‌های غذایی شبیه آدم‌های تحت تشعشع رادیواکتیو شده‌اند. در واقع اغلب پاورلیفتینگ را با بدن‌سازی اشتباه می‌گیرند. پاورلیفتینگ ورزش قدرتی‌ست و این آدم‌هایی که در قوی‌ترین مردان نشان می‌دهند در این رشته کار می‌کنند. شخصن داشتن چنین بادی هیچ‌وقت برایم جذاب نبوده. یا حتی از دید استاتیک به نظرم زیبا نیامده این نوع از دفرمه‌گی عضلات. به هر حال هر کسی سلیقه‌ای دارد.

5 اما کاری که یک بدن‌سازی سبک می‌کند درگیر کردن همه عضلات بدن است و از حالت شل و وارفته خارجشان کردن. آن قامتی که شانه‌هایش پهن است و کمرش باریک است و شکم ندارد که به طور جنرال معروف است به هیکل ورزشکاری دقیقن همانی است که با بدن‌سازی می‌شود بهش رسید. از آنجایی که اغلب ورزشکاران حرفه‌ای بدنسازی را در کنار فعالیتشان انجام می‌دهند این شکل بدن بیشتر مرهون این فعالیت است تا ورزش تخصصی. وگرنه مثلن چنان‌که می‌دانید فوتبال در خراب کردن استیل بدنی بدنام است. آن تابلوی معروف انسان داوینچی را که دیده‌اید. کاری که بدن‌سازی می‌تواند بکند در مدت کوتاهی تبدیل کردن آدمیزاد به چنین چیزی‌ست.

6 روی این مدت کوتاه تاکید می‌کنم. چنانکه گفتم اغلب ما با ده‌ها مشغله روزمره  و پلان‌های کوتاه‌مدت حوصله و فرصت و وقت یک فعالیت ورزشی شدید تمام وقت جدی را نداریم. ساختار تمرین‌های بدن‌سازی ساده‌تر از این حرفهاست. شما با یک دوجین وسیله که طراحی شده برای این کار بصورت ام‌پی‌تری عضلاتتان را کار می‌اندازید. اساس تمرین‌های اولیه هم در جهت پهن کردن عرض سینه و کم کردن دور کمر است. چیزی که می‌تواند ظرف چند ماه از شما شمایل چشم‌نوازتری بسازد.

7 گذشته از خزئبلاتی که درباره ارتباط ورزش با سلامتی می‌گویند ( چقدر ماجرا شنیده‌اید از ورزش‌کارانی که ناقص و بدبخت شدند در سنین پایین) تاثیر ورزش کردن در روان به شکل غیرمنتظره‌ای جدی و مهم است. برای ماها که ساعت‌ها قوز کرده پشت میز می‌نشینیم. برای ماها که ساعت‌ها سرمان فرو رفته در کتابی. یا ساعت‌ها نشستیم پای فیلم‌دیدن ، اضافه کردن چنین چیزی به برنامه روزانه از نان شب واجب‌تر است. معمولن کسانی که توصیه می‌کنند به ورزش چنان بد و احمقانه توصیه می‌کنند که آدم حمل توپ چربی را روی شکمش، انسانی‌تر می‌یابد. اما همه توصیه‌های رایج را فراموش کنید. به این فکر کنید که همینگویی که مشت‌زن و شکارچی نبود احتمالن پیرمرد و دریا را هم نمی‌توانست بنویسد. برای ماها که سیتالوپرام و فیلوکستین شده ( یا باید بشود) هله‌هوله روزانه ، تاثیر یک دوجین هورمون و آنزیم و کثافت‌های دیگری که بدن موقع ورزش ترشح می‌کند تا به یادتان بیاورد که آدمید و تیک ایت ایزی و کلن کار جهان جمله هیچ بر هیچ است، تکان‌دهنده خواهد بود.

8 اینها را می‌گویم که اگر کسی مثل سی سال گذشته من فکر می‌کند بعدن بهانه من را نداشته باشد.

9 منتظر فردایم که دو هزار تومن ناقابل بدهم تا  این مَرکبِ جسمِ پُر علت سهم خودش را از زور و کش و قوس و درد و لذت آدمیزاد بودن بگیرد.

§ 18 پاسخ برای چطوربا جلسه‌ای دو هزار تومن مدل داوینچی شویم و لباس بتمن بپوشیم؟

  • سید امین می‌گوید:

    نوشته هاتان را دوست داشتم… با اجازه به ریدرم اضافه تان میکنم…

    :)(این اسمایلی که جای «دونقطه پرانتز» مینشیند واقعا به اعصاب آدم فشر می آورد!)

    تا بعد

  • درخت ابدی می‌گوید:

    می گن ورزش واسه تنبلی ضرر داره!

  • نیلا می‌گوید:

    یکی از چیزایی که راجع به ورزش میگن و من هم خیلی قبولش دارم اینه که ورزش کردن از آدم وقت نمیگیره، به آدم وقت میده!

  • گوریل فهیم می‌گوید:

    سروش جان!
    کلی انگیزه کسب کردیم. از فردا می ریم که این بدن لاستیک شده را مقداری الاستیک کنیم. ولی آخرسر نفهمیدم یک دو جین وسیله بخرم و توی خانه کار کنم یا باشگاه برم و جلسه ای دو هزار تومن و این ها.؟
    بعد من هم کاملا مخالف اون پاورولیفتینگ و این هام. می خوام هیکلم همینجوری مثل این یارو تو نقاشی داوینچی بشه…
    و در ضمن اگه باشگاهت درست و حسابی و تر و تمیزه لطفا آدرسشو بده
    مرسی

  • پرده پرنگار می‌گوید:

    مدت هاس میخوام یه ابراکت بخرم اما یه عده میگن این دسگاه های موضعی به درد نمیخوره. منم به آقام بکت افتدا کردم که میگفت » تنبلی حاصل چمع تمام خصوصیات بشریست»

    اما باشگاه عالیه مخصوصا اگه آدم یه همراه داشته باشه دمبل و هالتر دستش بده و بالعکس

  • محمد سرابی می‌گوید:

    من ورزشو دوست دارم.مخصوصا ورزشهای رزمی و اون مشتی که توی باشگاه بکس خوردم یادمه.اتفاقا از ماهیچه های خیلی بزرگ و بازو و سینه ستبر هم خوشم میاد.ولی از شکم بزرگ خیلی بدم میاد

  • مریم می‌گوید:

    بسیار زیبا می نویسید معمولا نوشته هاتونو می خونم ولی تو کامنت گذاشتن تنبلم

  • شین بی قایق می‌گوید:

    من با چشم خودم دیدم که این نوشته روی یک نفر که من هی بهش میگم دوای دردت ورزشه و گوش نمیکرد( کم گوش میکرد!) اثر داشت. چه میکنه این قلم جناب روحبخش
    : )

  • اميد می‌گوید:

    سروش جان!
    برام خيلي جالب بود كه ظاهرن من و تو از يه زمان شروع كرديم به ترك عادت و الآن هم تو يه حس لذت مشتركيم!:-)
    اين چند وقته اين براي چندمين باره كه با مطلبات شديدن احساس همذات پنداري ميكنم! چه ميكني پسر؟! 🙂

  • آیدین می‌گوید:

    اون قسمت سیتالوپرام و فلوکستینش تکونم داد خیلی خیلی خوب بود

این چیست؟

شما در حال خواندن چطوربا جلسه‌ای دو هزار تومن مدل داوینچی شویم و لباس بتمن بپوشیم؟ در خواب بزرگ هستید.

فرا

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: