من که می‌دهم، شما چطور؟

دسامبر 7, 2006 § 6 دیدگاه

محض رضای خدا اگر قرار است تا چند سال آینده در این مملکت بمانید، اگر قصد دارید همچنان در خیابان‌هایش بپلکید، اگر گذرتان به ادارات دولتی خواهد افتاد یا حتی فقط می‌خواهید در خانه بنشینید و از پنجره اتاق بیرون را تماشا کنید ، فرصت را از دست ندهید.

در این یک هفته باقی‌مانده با وسواس روزنامه بخوانید ، تکلیف خودتان را با عقاید سیاسی‌تان مشخص کنید، در مورد احزاب مورد علاقه ( یا مورد تنفر) تان تصمیم بگیرید، بعد دست در دست رفقا و آشنایان بروید پای آن صندوق کفن‌پوش کذایی…

تحریم؟! اوه …تو را به خدا بس کنید ؛ ‌طی این چند سال هروقت چیزی را ( دسته بیل مثلاً) در پاچه‌ام احساس می‌کنم ، یاد شما می‌افتم. تحریم یک سازوکار مدنی است. برای نتیجه دادن بستری می‌خواهد ، اما و اگر دارد.

در برره اما شما فقط می توانید خودتان را تحریم ( مسخره؟) کنید.

دوستان محترم! رفقای خوب!

بنشینید کمی به این چند سال گذشته فکر کنید و ایمان بیاورید که راه حلتان اوضاع را بهتر نکرده . از شورای شهر چند سال پیش تا مجلس وباقی قضایا. بعد قبول کنید که سکوت شما فقط پوزخند رقبا و مخالفانتان را پهن‌تر خواهد کرد؛ آنها روی سکوت شما حساب می‌کنند.

***

ما که یک عمر است داده‌ایم ،‌ این بار هم می‌رویم و می‌دهیم …..این رای را!

§ 6 پاسخ برای من که می‌دهم، شما چطور؟

  • گیوتین می‌گوید:

    تکبیر! هر وقت خواستم با زبون الکنم کسی رو مجاب کنم، کم آوردم. یادم باشه تحریم یک ساز و کار مدنیست. تحریم یک ساز و کار مدنیست. بستر و اما و اگر دارد. نه، بستر را می‌خواهد و اما و اگر را دارد. خدا شما روزنامه‌نگارها رو حفظ کنه 🙂

  • فرهاد یلدا می‌گوید:

    …اون با من

  • حافظ می‌گوید:

    ما که به دادن عادت کرده ایم.و وقتش که می رسد یه جائیمان می خوارد.از ایمیلت ممنون.به هم خانه ا ی سلام برسان.

  • گیوتین می‌گوید:

    خودمون که صندوق نداریم. سعی می‌کنیم کسانی رو که صندوق دم دستشونه مجاب کنیم. مگر دیگری بزرگ به فریاد برسه، والّا این‌طوری که بوش میاد، قرار نیست خبر خاصی بشه. (از قدیم گفتن لعنت به چیزی که نه می‌شه باهاش زندگی کرد، نه می‌شه باهاش زندگی نکرد.)

  • سحر می‌گوید:

    موافقم سروش هر چی می کشیم از دیست این قوم اهل تحریم است

  • احسان می‌گوید:

    خداروشکر که همه چیز محیاست. بستر و …
    پس من هم به پاس همه ی این امکانات می دم.

    خودمونیما سروش جواب همه ی سوالام رو گرفتم.
    می دونی قضیه ی اون یاروه که می گفت همه یا <…>خل اند یا <…>. می گفتیم چرا. میگفت اگه دویست میلیون بهت بدم می دی؟ (رای رو می گفتها!)
    بعد اگه جوابت منفی بود جز گروه اول بودی و خوب اگه مثبت بود هم …

این چیست؟

شما در حال خواندن من که می‌دهم، شما چطور؟ در خواب بزرگ هستید.

فرا

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: