2 “عمل قهرمانی” گاهی به ضد خودش تبدیل می‌شود. راهی می‌شود برای فرار از دشواری و پیچیده‌گی‌های روزمره‌گی. فعالیت(حتا مرگ) طاقت سوزی برای در رفتن از زیر بار مسئولیت زندگی. مسئولیت همین زندگی عادی معمولی خاکی زمینی تو سری‌خورده.

3 اپل همیشه مدعی تفاوت بوده و خیلی‌ها معتقدند این احساس خاص بودن و متفاوت بودن که اپل با طراحی و تبلیغات به مخاطبش القا می‌کند احتمالن بیش از “کیفیت” محصولات در گسترش این برند تاثیر داشته. در روزگاری که همه پی‌سی‌ آی‌بی‌ام دارند داشتن کامپیوتر جمع و جوری سفیدی که نقش سیب گاززده دارد می‌تواند مثل لباس چسبان ابرقهرمانی باشد که  کلارک کنت، یک کارمند دست و پا چلفتی معمولی، زیر پیراهن سفیدش پوشیده. تبلیغات جدید گالاکسی‌تب سامسونگ  موتورولا زوم همین ایده را نشانه رفته. شخصیت یکی از تبلیغات موتورولا زوم جوانی است که در یک دنیای 1984 گونه تماماً سفید، یک تبلت کوچک سیاه دارد. انگار بعد چند دهه حالا قصه “تفاوت” معکوس شده. انگار دیگر کسی که اپل دارد آدم متفاوتی نیست. وقتی همه زیر پیراهنشان لباس کشی چسبان سرخ و آبی پوشیده باشند، متفاوت – بخوانید قهرمان- کسی‌ست که احتمالن آن زیر چیز دیگری داشته باشد. حتا اگر زیرپراهنی دو شب نشور باشد.

4 یک زمانی دلمرده و عبوس بودن – خودمان که در جریانیم-  یک جور اعتراض اجتماعی/فرهنگی بود. اعتراضی به جهان ریاکار پدران که ادعا می‌کردند همه چیز گل‌وبلبل است. هنوز که هنوزه خوانده شدن بوف‌کور توسط فرزندان تابوی پدران- الان- بالای پنجاه سال است( یاد بی‌بی بخیر که دنبال آقای هدایت می‌گشت که بابت گمراه کردن مجید حق‌اش را کف دستش بگذارد) امروز یک نگاهی کنیم به خودمان و دور و بری‌هامان، ببینید چقدر تلخ‌ایم. وضع بد قبول. گه می‌بارد از در و دیوار. قبول. کی نباریده؟ جخ امروز -که – از مادر نزاده‌ام. “تاریخ ما تاریخ بی‌قراری بود“

5 حالا انتلکتوئل‌ها، معترضان، برهم‌زنندگان وضع موجود، کودکان ناهمگونی که در برابر طوفان می‌ایستید، امروز در جهان تلخ تلخ تلخ که هیچ‌کس نه امیدی به رستگاری می‌دهد نه آنقدر سخاوتمند است  که لبخند رایگان تحویلت دهد،‌نگاهی کنید به خودتان. مباد که شما هم مثل همان مردمان مسخ‌شده جهان سفید اپل، جای این که منادیان چیزی ” دیگر” باشید ، خود بخشندگان خاک به خاک بر سران شوید. یکی شوید مثل همه آدم‌های – به حق – عصبی و آشفته و مستاصل. وقتی همه دلمرده‌اند،” دیگر بودن” شاید برقرار کردن دوباره تعادل است. با دیدن شادی‌های کوچک و شریک کردن دیگران درشان. کشف دوباره زندگی روزمره. چه بسا که همین “زندگی” عمل قهرمانانه‌مان باشد. شاید این طوری کمی تعادل برقرار شد.

6 شاید “بهار خنده زد و ارغوان شکفت”…

2 همه کساني که صحبت از “برهه حساس کنوني” مي‌کنند قصد اغراق و زياد کردن پياز داغ ندارند. مسئله اين است که بشر هميشه در برهه حساس کنوني‌ست.  تا حالا ديده‌ايد کسي بگويد دوره‌اي از تاريخ غيرحساس و الکي بوده.خصوصن دوره حيات خودش؟

3 دلار، تحريم،‌جنگ …اين عادت خبرهاي بد است که به هم سور مي‌زنند.خب بعدش؟‌ گيريم در  مسابقه بدبخت‌ترين موجودات – در کل جغرافياي و تاريخ -جهان کاپ گرفتيم.بعدش؟

4 قرار بود دو دوست ازدواج کنند اما گير يکي از خانواده‌ها بيماري آقا اسماعيل بود. آقا اسماعيل سالخورده و بيمار، خورشيداش لب بوم بود و بيم اين مي‌رفت که با رحلت ناغافل کل مراسم را به هم بريزد. سرانجام بعد کلي کش و قوس زور بچه‌ها چربيد. نشان به اين نشان که الان بعد نه ‌سال آخرين خبري که از آقا اسماعيل شنيدم اين بود که صبح‌هاي جمعه با دوستانش مي‌رود کوه.

5 خيلي‌ها را ديده‌ام – يک وقتهايي خودم يکيش- که همه چيز را متوقف کرده‌اند بابت اين که ببينند: “بلاخره” چي ميشه؟ غافل از اين که بلاخره‌اي در کار نيست. يه چي ميشه ، بعدش يه چيز ديگه، بعد باز يه چيز ديگه و آدم پير مي‌شود. تاريخ اين شکلي است اصلن. کدام “بلاخره”؟ که همه‌مان همواره در برهه حساس کنوني هستيم.

6 به نظرم بد نيست – يک بار براي هميشه- درباره حساس بودن اين برهه، خبرهاي بد و بدتر ، جبر جغرافيايي و آقا اسماعيل ، پيش خودمان موضع بگيريم. صاف و ساده‌اش اين است که ژن‌هاي بي‌رحم خودخواه که به جهان آمده‌اند تا خود را تکثير کنند و نوع بهتري بسازند، بدون توجه به نگراني‌هاي ما،‌ بدون توجه به سيگارهاي ناشتا و اوضاع اقتصاد ، به کارشان ادامه مي‌دهند. هميشه همين‌طور بوده و خواهد بود.

7 همچنان وقتي خيلي تنگ‌ام مي‌گيرد ياد تکه‌هايي از تاريخ مي‌افتم که براي تلخي و وخامت  مي‌توانند مثال باشند. از حمله مغول گرفته تا کوره‌هاي آدم سوزي. و بدترين‌شان- از حيث کش آمدن- قرون سياه وسطا. به ژن‌ها فکر مي‌کنم. به آدم‌ها. به کساني که اين دوره‌ها را تجربه‌کرده‌اند. نه تنها تجربه‌ کرده‌اند بلکه تمام دوران زندگي‌شان را آن ميان گذرانده‌اند. مي‌توانم تصور کنم که آنها هم سر آخر عاشق‌شده‌اند، بيمار شده‌اند.خوشي‌هاي روزمره کشف کرده‌اند. کار کرده‌اند. آسمان را نگاه کرده‌اند. چپق کشيده‌اند،‌ به هم پيچ و تاب خورده‌اند.

8 اصلن ما چطور مي‌توانيم زندگي کامل ميليون‌ها انسان را در دو کلمه ” قرون وسطا” خلاصه کنيم؟

9 برچسب‌هايي مختصر و مفيدي که تاريخ‌دانان روي زندگي ما خواهند گذاشت به درد ما نمي‌خورد. باخت است اگر بخواهيم خودمان را هم از منظر آن تاريخ‌دانان نگاه کنيم. ما هم مثل همه آنها که بوده‌اند و خواهند بود آدمياني هستيم. روياهايي داريم. لذت‌ها و ناخوشي‌هايي داريم. زورمان به تغيير چيزهايي مي‌رسد، به چيزهايي نمي‌رسد. بايد بتوانيم بعد اين که کاپ ماتم را گذاشتيم روي تاقچه ، مثل ماهي بلغزيم در هزار دهليز تو به تو. بسازيم زندگي خودمان را.

10 اين رندي ماست. يادش مي‌گيريم و يک روز يادش خواهيم داد.

11  به همه‌شان بخنديم بلند قاه قاه

مدت : 8 جلسه یک‌ساعت و نیمه
زمان : روزهای پنجشنبه از 13 تا 16 به مدت یک‌ماه
آغاز دوره: ( احتمالن) پنجشنبه ۸ دی‌ماه
هزینه: هشتاد هزار تومن
حداکثر ظرفیت کارگاه: ده نفر

بخاطر محدودیت ظرفیت، ملاک اولویت زمان ثبت‌نام خواهد بود.

برای آگاهی از شرایط ثبت‌نام یک ایمیل خالی به
bigsleep.workshop@gmail.com
بفرستید.

سوالات دیگر را از اینجا بپرسید.

2 چهارده سال است که مقیم پایتخت‌ام. با نزدیک‌ترین قوم و خویش هزار کیلومتر فاصله دارم. انکار نمی‌کنم که این دوری و دوستی خیلی جاها نتیجه بدی نداشته. اما تعطیلات و عید‌ها و شب‌های چله یادم می‌آورد که غربتی هستم.

3 غربتی‌ها به تدریج معاشرت با دوستان را جایگزین رفت‌و‌آمد با خانواده می‌کنند. خب همه چیز تا اینجا خوب است.خانواده این دوستان هیچ‌وقت هووی رابطه شما نیست. مگر تعطیلی کذایی از راه برسد. روز یا شبی که هیچ کس در دسترس نیست. چون همه عذر موجهی دارند. به دلخواه یا اجبار کنار خانواده‌شان هستند. و در این ساعات است که یادت می‌افتد غربتی هستی.

4 غربتی باید دوستان غربتی هم داشته باشد. باید کنار دستش غریب و جامانده و تنهامانده روزگار داشته باشد. غربتی‌ها باید بیاموزند که هم‌خون و هم‌پیمان شوند. خانواده هم باشند.

5 روزی را تصور می‌کنم که بزم ما به قدری گردن‌کلفت شده که دوستان دیگر از پیش خانواده‌شان جیم می‌زنند تا این جشن یا تعطیلی را کنار غربتی‌های مقیم مرکز باشند.

6 روزی می‌رسد که  می‌فهمی غربتی بودن ربطی به تجربه هجرت ندارد. چیزی‌ست در روح و روان آدمیزاد.خار است. ژن است. نکبت یا سرخوشی‌ست.مفهومی‌ست ورای کیلومتر.

7   ” … روح من
محزون و غمگین
در گوشه‌ی پنهانی از باغچه‌ی پر گلم
به ولگردی‌اش
ادامه خواهد داد..”

خوان رامون‌ خیمه‌نز

2 مگر نه این است که سالهاست قصد دارند طبقه متوسط شهری ایران را به فساد و بی‌بند و باری متهم کنند؟ بگویند تنها دغدغه این طبقه مست‌شدن و رقصیدن و هم‌خوابگی‌ست؟‌ دو فیلمی که گفتم مستقیمن آب میریزد به آسیاب همین ایده‌ها.

3 سازندگان جفت این فیلم‌ها پرستیژشان این است که دارند درباره مشکلات و محدودیت‌های جامعه ایرانی صحبت می‌کنند. اما گیر کار جایی‌ست که گویا نه تجربه زندگی این طبقه را دارند نه تصوری از بدمن‌های قصه. و بدتر از همه توانایی‌شان در قصه‌گویی سینمایی خیلی بهتر از حاج‌فرج‌ یوزارسیف نیست.

4 چند سال پیش باشگاه خبرنگاران  گزارشی به شیوه دوربین مخفی ساخته بود. یعنی مثلن دوربین مخفی بود. گفتگو با یک جوان عرق‌خور. طرف نشسته بود در یک اتاق نکبت‌زده. روی دیوارش هم یک پارچه بود با این نوشته : pop music .احتمالن در وب باشد اگر کسی حال جستجو داشته باشد. بعد جوان دانشجوی عرق خور قصه قرار بود اهل موسیقی و هپروت باشد. ولی سازندگان فیلم کذایی به قدری از ماجرا پرت بودند و میزانسن‌شان آنقدر کودکانه بود که فقط می‌شد به استکان آبی که طرف می‌خورد خندید. در فیلم شرایط هم نماز‌خوان فیلم نمازی می‌خواهند که نه مال اهل تسنن است نه مال شیعیان. سجده‌ای می‌کند که بیا و ببین. همه‌چیز باسمه‌ای‌ست. هم آدم اگر می‌خواهد قصه آدم عرق‌خور را تعریف کند باید آداب عرق‌خوری بداند هم کسی که می‌خواهد شخصیت‌اش نماز‌خوان باشد، نماز کسی را دست‌کم نگاه کرده باشد.

5 از تصویر مضحک و ابلهانه‌ای که این دو فیلم از لایف‌استایل دور و بری‌هام ساخته شرمگین‌ام. از هم‌سویی شوم این تصاویر با تریبون‌هایی که به قدر کفایت خفت‌مان می‌کنند عصبانی‌ام. این ما نیستیم. این زندگی ما نیست. ما این الکی‌خوش‌های بی‌بته خنگ هپروتی نیستیم. که اگر بودیم وضع‌مان به از این بود. لازم هم نمی‌شد ماشین دزدی از رومان رد شود. دو بار.