ذن و هنر نبرد در ایج‌آو‌امپایرز

 

 

 

 

 

 

 

 

 

از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان 8 سال است به بازی ایج‌آو امپایرز یک اعتیاد دارم.تنها بازی محبوب این سالها که هیچ‌وقت کهنه نشده و با هزار بازی استراتژیک دیگر – حتی دو و سه همین بازی- تاختش نمی‌زنم. حاصل این هشت سال سر و کله زدن با حریف‌های متخاصم و وحشی، با کمبود غذا،چوب، سنگ یا طلا، با جادوگرهایی که افراد تو را با وردی از آن خودشان می‌کنند می‌تواند جزوه‌ای شود به اسم هنر نبرد. این نوشته درباره اینج‌آو امپایرز نیست. درباره روش بردن در مبارزه نابرابر است.

1 بدیهیات این بازی‌های استراتژیک سرزمین ساز را که می‌دانید. بازی با سه کارگر ساده و یک ساختمان کارگر ساز آغاز می‌شود. همزمان با شما گوشه تاریکی از سرزمین رقیب‌تان هم بازی را شروع کرده. شما باید طی بازی حواستان به چهار منبع غذا، سنگ، چوب و طلا باشد. کمبود هر کدام از اینها می‌تواند منجر به این شود که دیگر قادر به ساختن ساختمان، منجنیق یا انواع سرباز نباشید. سربازانی که خیلی زود برای محافظت از سرزمین‌تان از گزند دشمن خونخوار بهشان نیاز دارید.

2 آن اوایل من معصومانه سرم به کار خودم بود و از ساخت بناهای تازه لذت می‌بردم که ناغافل سر و کله لشکر حرامیان پیدا می‌شد و خانمان مرا نابود می‌کرد. بعد من هم شروع کردم به سرباز ساختن برای دفاع. همچنان بی‌فایده بود.قدرت نظامی دشمن هولناک بود. بعد…

3 بعد کم‌کم به جایی رسیدم که همه بازیکنان بازی‌های استراتژیک بهش می‌رسند:طرح و توطئه برای بردن. در ذهن نقاط ضعف زمین خودم را می‌سنجیدم و سعی می‌کردم با برج و باروها تقویتش کنم.به تدریج درک کردم نکته سرعت عمل حریفم است.چه کار کردم؟ به محض آغاز بازی کارگردان ساده‌دلم را می‌بردم به قلب جایی که سرزمین دشمن بود و شروع می‌کردم به ساخت و ساز. دیگر برای حمله نیازی به لشکرکشی در طول زمین بازی نبود. من پیش از آن که او جان بگیرد آنجا بودم. با این تاکتیک بود که مراحل ساده و متوسط بازی را می‌بردم. اما در در سطح «سخت» و «سخت‌ترین» نقشه‌ام به تنهایی کاربرد نداشت.همچنان او با سرعتی باور نکردنی لشکر می‌ساخت و همواره از من قوی‌تر بود.بعد…

4 بعد فهمیدم قدرتش حاصل اقتصاد است. در حالیکه که من تمام قوایم را معطوف به ساخت ارتش کرده‌ام او به قدر ده ارتش طلا و سنگ و چوب جمع کرده و گرچه در اولین حمله ممکن است عقب‌نشینی کند، اما در حمله‌های بعدی – وقتی سربازان من یکی‌یکی نابود شوند و من منابع غنی برای بازسازی ارتش‌ام نداشته باشم- به تدریج مقاومت مرا می‌شکند.این بود که به راه حل دوم رسیدم اول بازی دور همه منابع انرژی زمین – جز آن که خودم در حال استخراج‌اش بودم- چند لایه حصار می‌کشیدم. بدون این که نگران حمله دشمن باشم، مسیرهای حساس او را با سنگ می‌بستم.طی زمانی که ارتش تا بن دندان مسلح او مشغول تخریب دیوارهایی بود که من دورتادورش کشیده بودم من با خیال راحت ارتش‌ام را می‌ساختم.بعد او حمله می‌کرد. در اولین حمله عقب‌نشینی می‌کردم. ساختمان‌هایم را رها می‌کردم تا در آتش خشم خصمم بسوزد. دق دلی‌اش را خالی کند و وقتش را صرف‌شان کند. من کمی عقب‌تر دوباره ارتشم را مجموع می‌کردم و در حمله دوم اغلب برد با من بود.چون او خیلی سریع برای بازسازی قوایش طلا و سنگ می‌خواست و من راه تمام طلاها و سنگ‌ها را سد کرده بودم. این بود که بدبخت و درهم شکسته وا می‌داد. اما بازی در حالت سخت‌ترین همچنان پیچیده‌تر می‌شود. دشمن باهوش‌‌تر شده و در برابر حصارسازی‌های من مقاومت می‌کند. گاهی حقه می‌زند. سرم را به جنگی زرگری و چند سرباز بی‌ارزش گرم می‌کند ناگهان با لشکر شیطانی انبوهش سر می‌رسد. این طور وقتها…

5 این طور وقتها یک آموزه را خوب یاد گرفته‌ام: تا نمرده‌ای مقاومت کن!

6 زمانی که همه اموالت را غارت کردند، لشکریانت را آتش زدند و فقط یک کارگر ساده برایت مانده… بازی هنوز تمام نشده، برو یک گوشه آدم و حوا را باز بیافرین.زندگی لعنتی را شروع کن. از چشم خصم پنهان شو و آرام آرام تمدن خودت را بساز. چراغ خاموش حرکت کن. هیاهو نکن. از این برج‌های تیرک انداز نساز. بگذار ده‌ها کارگر بی‌صدا منابع را استخراج کنند. بعد چه اتفاقی می‌افتد؟بعد زمانی می‌رسد که سوارکاری می‌فرستی سر و گوشی آب بدهد.بعد از کشف چیزی که می‌بینی شوکه می‌شوی. دشمن تمام منابع را خرج نبردهایش کرده. حالا برخلاف تصورت پشت همه برج و باروهایی که ساخته چهار سرباز پیزوری لرزان مانده‌اند و یک فیل مریض. بازی رسیده به دقیقه یک ساعت و 10 دقیقه. تو مقاومت کردی. تو زنده ماندی.نرم‌نرمک با یک پیرمرد و یک سرباز و یک منجنیق راه می‌افتی سمت ساختمان‌هایش. ساختمان‌های خالی یکی یکی بدون مقاومت نابود می‌شوند. پیرمردت وردی می‌خواند و همان چهار سرباز لرزان هم به تو می‌گروند. سرزمین پهناور دشمنت که روشن می‌شود می‌بینی فقط سایه بوده، فقط ترس بوده. اولدورم بولدورم بوده. ساختمان‌ها پرنخوت اما خالی. آدم‌ها بی‌آذوقه و انرژی و درمانده. به تلنگری از هم می‌پاشد. تو مقاومت کردی. تو زنده ماندی…و تو بردی.

7 می‌توانم سر فرصت تمام بناهای منحوس او را با خاک یکسان کنم. اما گاهی از این لذت چشم‌می‌پوشم. سرزمین متروکه را رها می‌کنم. بیشتر کار می‌کنم. و مدتی بعد چوب و طلا و سنگ‌ام به قدر ساخت بزرگترین بنای بازی که برای ساختنش ده‌ها کارگر باید 5 دقیقه زحمت بکشند- در مقیاس بازی خودش سالی‌‌ست- فراهم می‌شود. من بنای بزرگ را می‌سازم. صبر نمی‌کنم که روی صفحه بنویسد یو آر ویکتوریوس – که تا اثر دشمن را از روی زمین پاک نکنی نمی‌نویسد- همین که بدانم حال همه خوب است و گزندی به کسی نمی‌رسد، صفحه بازی را می‌بندم و می‌روم.