تیم کرسی‌ها

 

1 مردم دنیا دو دسته‌اند؛ آنها که سرما را دوست دارند و بقیه -که من در تیم‌ آنهایم.

2 اوایل وقتی کسی می‌گفت از آمدن پاییز خوشحال می‌شود فکر می‌کردم سر به سرم می‌گذارد. مگر می‌شود کسی سرما را ، صبح ابری را ، کدو را ، اعداد فرد و سریال یوزارسیف را دوست داشته باشد؟ بعد دیدم که جهان جای عجیبی است. می‌شود.

3 طی سالها تعدادی از بهترین دوست‌هام در شمار کسانی شدند که عشق نیمه دوم سال‌اند. پس متاسفانه دستم بسته است که کمی سر به سرشان بگذارم. ولی درباره احساس خودم می‌توانم بگویم.

4 سال دو فصل دارد. تابستان و زمستان. نیمه اول سال که خورشید پیداست ، تابستان است. باقی‌اش زمستان. اگر مشکلات معاش اجازه می‌داد من برای نیمه‌های دوم سال‌ام برنامه‌ای هیجان انگیز تر از خیس شدن زیر باران دارم.

5 اول از تابستان شروع کنیم. من اعتراف می‌کنم تمام روزهای بالای چهل درجه که عرق از هفت چاک مردمان سرازیر است و بحث خواهر و مادر آفتاب داغ، من گرچه قیافه غرغرو به خودم می‌گیرم ولی در دلم دارد شهرام شپ‌پره با صدای دالبی سراند پخش می‌شود. یعنی اگر تصوری از آرمانشهر باشد همین است. که آفتاب همیشه باشد.که ظهرش صدای هومم کولر همه صداها را در خودش می‌بلعد. و همه مثل مگس‌های لاجان کنار شربت‌های سکنجبین و لابلای ملحفه‌های رنگی، خس‌خس خواب عمیق مي‌کنند.بعدش تو بیدار بمانی و کتاب بخوانی. تن تن در واقع. تن تن ساخته شده برای ظهر تابستان. خواندن هر صفحه را هم ده دقیقه طول بدهی که تمام نشود. که خورشید ساعت 10 شب اینها با ناز غروب کند- گاهی تا 11 حتی این پا آن پا کند- همه در هم وول می‌خورند و شهر زنده است. مردم بلال می‌خورند و غر می‌زنند و بدمینتون بازی می‌کنند در پارکها. شب هم که می‌رسد که شب نیست. شب تابستان است. آدم خوابش نمی‌برد. زندگی دوم تازه آغاز می‌شود. این بهشت موعود من است.

6 زمستان. ولی زمستان. برف و باران را دوست دارم مشروط بر این که مثل تبلیغ چای گلستان (یا ایران رادیاتور؟) در خانه گرمی نشسته باشی و درباره بلورهای برف خیال‌پردازی کنی. مجبور نباشی وسط یک بارندگی ساعت هفت شب خودت را در تهران از نقطه‌ای به نقطه‌ای برسانی. یا منت تاکسی‌ بکشی. گرچه حتی در خانه هم که باشی با غروب خون‌ریز ساعت چهار بعد از ظهر کاری نمی‌شود کرد. هر روز می‌شود عصر جمعه. شب، شهر را با خنده‌های ولو و آدم‌های بی‌خیالش زنده زنده می‌خورد. پارک‌های شهر ساعت 9 شب  می‌شود امپراطوری مواد فروش‌های خرده‌پا و دزدان گرسنه و پااندازهای بخت‌برگشته. همه دلخوشی‌شان می‌شود یک سریال چرندی که لابد ساعت 10 شب پخش می‌شود. و وسط یخ‌بندان کی حوصله دارد شال و کلاه کند و به دیگری سر بزند. شب‌های زمستان بوی شلغم پخته و بخور و دوا می‌دهد.بوی پیری و بیماری و مرگ. اگر جهنمی برایم قابل تصور باشد، جایی‌ست که همیشه زمستان است.

7 برای سر کردن ایده‌آل زمستان چند برنامه عالی دارم. اولیش خواب زمستانی‌ست. یعنی از اوایل پاییز بخوابم تا زمان چه‌چه بلبل‌های بهاری. یا دست کم تا روز ملی شدن صعنت نفت. متاسفانه -چنان‌که می‌دانید-هنوز بیولوژی بشر آن قدر تکامل نیافته که آدم بتواند 180 روز بی وقفه بخوابد. در این زمینه البته با اتکا به نظریه تکامل امیدوار و چشم‌به راهم و روزی را می‌بینم که ژن‌های ما جهش پیدا می‌کند و برای حفظ گونه‌مان مثل خرس‌ها، نیمه دوم سال را یک جا می‌کپیم. ولی با همین امکانات دم دست…

8 برنامه دیگرم – که روزی در همین زندگی اجرایش می‌کنم- این است که نیمه‌ تابستانی سال دو برابر کار می‌کنم و نیمه زمستانی سر کار نمی‌روم. در واقع نیمه زمستانی هیچ‌جا نمی‌روم. نقشه‌ ام این است. علم کردن یک کرسی بزرگ مقابل تلویزیون. کرسی که رویش لحاف رنگی‌چل تکه دارد و پای همه دوستانم زیرش جا بشود. تشک‌ام را همانجا می‌اندازم.لپ‌تاپ و اینترنت پر سرعت کنار دستم. تمام سریال‌های بالای نه ستاره- آی‌ام‌دی‌بی- چون کوهی کنارم. یک دوجین کتاب خوب پلیسی سمت دیگر.بساط هات‌چاکلت و اینها پهن و من از تاریخ یکم مهر آنجا مستقر خواهم شد تا 29 اسفند.برای امور واجب خودم را به نقاط استراتژیک آپارتمان می‌رسانم و بس. هر شب هم شب‌یلدا است. مهمانی می‌دهم و می‌نشینیم و دور کرسی شعر می‌خوانیم. می‌ماند مشکل زخم بستر که آن هم مشکلی نیست. نیمه اول سال چون خیلی کار کرده‌ام و خرجم الان کم است، پولم می‌رسد یک ماساژور حرفه‌ای استخدام کنم، هفته‌ای یک بار مشکلات ناشی از 180 روز یک جا خوابیدن را رفع و رجوع کند.( بی‌خود درباره بعدش خیال‌پردازی نکنید. کافه تعطیل است..)

9 بله. و من یک روز این برنامه را پیاده می‌کنم و شما زمستان دوست عزیز را، شما عاشق دلخسته باد پاییزی را وارد تیم خودم می‌کنم. کافی‌ست دور کرسی شکلات داغ به خوردتان بدهم و شرلوک هولمز بخوانم برایتان و قصه‌های عجیب بی سر و ته تعریف کنم.  تا شما هم وارد تیم کرسی‌ شوید. بعدش؟ عمو داروین را یادتان رفته، اگر همه‌مان با هم یک چیز را بخواهیم حتمن یک جور جهش و تکامل و اینها رخ می‌دهد. نژادمان اصلاح می‌شود. تمام تابستان قل‌قل می‌زنیم و شادیم. اول مهر همه با هم می‌خوابیم…با رعایت فاصله.