صبر ایوب زمان صبر منه

معلوم نبود اگر آقای ربیعی نبود که صبر ایوب را درخواست کند از آقای یساری ما امروز چه روزگاری داشتیم. خوشحالیم که آقای یساری درخواست ایشان را لبیک گفته و می‌خواند…

1

گفته بودم اگه برگردی دوباره

غم میره از دل و تاریکی میمیره

بعد اون بی تو نشستن ها یه روزی

دستهای سردمو دست تو میگیره

اومدی اما دیدم دست تو سرده

گفتی اون روزها دیگه بر نمیگرده ( 2 بار)

یک موقعیت مُثُلی. آدم رانده شده تمنای بازگشت دارد. این هجران سابقه‌دار است در همه فرهنگ ها. آدم رانده شده که در جستجوی باغ عدن است. فکر می‌کند با بازگشت “او” غم می‌رود و تاریکی می‌میرد. غافل از این که تکرار تجربه پیشاگناه نخستین امکان‌ناپذیر است.” او” می‌آید. با دست‌های سرد و حقیقت تلخ را می‌گوید: اون روزها دیگر بازنخواهد گشت. تعبیر نیچه در مورد مرگ خدا شاید اشاره‌ای به همین حقیقت گزنده دارد.

2

گفته بودم اگه برگردی میبینی

نقش غم ها روی آئینه چشمام

میدونی اینجا تو این دنیای غمگین

رنگ بی رنگی گرفته بی تو دنیام

اومدی اما دیدم دست تو سرده

گفتی اون روزها دیگه بر نمیگرده ( 2 بار)

یک‌جور نیایش عاشقانه است. شرح هجران‌گویی. از توصیف نقش غم در آیینه چشم تا رنگ بی‌رنگی دنیا. حکم همان چهل سال گریه آدم رانده شده را دارد. بعد نقل همه دردها و سختی‌ها دوباره ضربه نهایی را می‌زند. با طعنه. شاید هم اندوه بی‌پایان. که: بعله علی‌رغم همه این مصائب حالا تو آمدی و می‌گویی که آن روزها دیگر برنمی‌گردد.

3

گفته بودم اگه برگردی میبینی

روی این پنجره ها اسم تو مونده

قصه اومدنت باز منو تنها

توی این تاریکی شبها نشونده

بی تو موندن لحظه جبر منه

صبر ایوب زمان صبر منه

خونه بی تو خونه نیست قبر منه

بیا تا اون روزهای خوبم بیاد

دست من گرمی دستات رو میخواد

قهرتو جونمو آتیش میزنه

حالا ابراز پشیمانی. از چی؟‌ راوی در تاریکی نشسته چون قصه آمدن او را شنیده باز. آمدنی که قصه شده. چیزی بین اسطوره و شایعه است. از جهل خودش نام می‌برد و از صبر ایوب. خودش را با ایوب مقایسه می‌کند که توانست مصائب الهی را تاب بیاورد و ایمانش را حفظ کند. لابه می‌کند و در آخرین بند ناگهان همه معادلات را به هم می‌ریزد. گرچه می‌دانیم آدم ابولبشر  گناه نخستین را مرتکب شد اما قصه جبر قصه دیگری‌ست. راوی می‌گوید قهر تو جونمو آتیش می‌زنه. بله درست است. اینها هجرانی‌های آدم نیست.در یک پایان‌بندی‌ تکان‌دهنده می‌فهمیم شرح اندوه شیطان است. برای همین هم هست که از خانه نام می‌برد. لوسیفر است که دارد خود را با ایوب مقایسه می‌کند.اوست که می‌گویند جبر خلقت بدنام ملائک‌ش کرد. اوست که از ابتدای ترانه لابه کرده. هم اوست در آتش.

4

تکرار بند دو

تکرار توضیحات بند دو

5

تکرار بند سه

تکرار توضیحات بند سه

.

.

.

تقدیم به آقای ربیعی – که گوش شنوایی داشته

پ.ن: متاسفانه در این نسخه که برای دانلود پیدا کردم، موسیقی بعد از آنجایی شروع می‌شود که آقای یساری برای ده میلیون‌مین بار می‌گوید آقای ربیعی صبر ایوب رو خواستن، پس به افتخار ایشون…