در ستایش دیازپام‌های ده جهان

 

1 یک جمله آخرِ “ آرامش با دیازپام ده” سالور می‌گوید آقای نامجو به این مضمون که این کار کردنش حکم دیاز‌پام دارد، آرامشی دارد که موقت است. وقتی اثرش پرید باید کار بعدی را خلق کنی تا آرام شوی. هر وقت بحث رسالت هنرمند و این چیزها می‌شود احساس می‌کنم گویندگان درکی ندارند از این که داریم درباره کسی صحبت می‌کنیم که مجبور است بنویسد. که اگر ننویسد می‌شود یک بدبخت مخمور و به خودش خواهد پیچید، اوی بیچاره پیش و بیش از آنکه بخواهد دنیا را نجات دهد دنبال چند ساعتی رهایی است. تو بگو تخدیر. هر اسمی دوست داری رویش بگذار. ولی نمی‌شود بهش گفت ننویس…

2 اول ایده می‌آید. هیجان‌زده می‌شوی کمابیش. همت و وقتت مدد می‌کند . می‌نشینی پای نوشتن. کلی delete را می‌زنی کنی cut و paste را . آرام‌آرام، آرام می‌شوی. یک بار از اول تا آخر می‌خوانی؟ نه. من که این کار را نمی‌کنم. می‌ترسم.  (دیده‌ای چقدر غلط تایپی دارم؟) به گذشته اعتماد می‌کنم و دکمه پابلیش را می‌زنم. حالا تخدیر اثر می‌کند. شادم. از خودم راضی‌ام. کار مهمی کرده‌ام. نگران هیچ کار نیمه‌تمامی نیستم. نگران هیچ ضعف و بدبختی نیستم. نه در زندگی‌ام نه در جهان. خودم را مهمان می‌کنم به یک دور بازی ایج آو امپایرز. آن روز و شب خوش‌خوشانم است. بعد چند ساعت یواشکی نگاهی می‌کنم. کامنتی؟ لایکی؟  اگر آدم‌هایی که برای سلیقه‌شان احترام زیادی قائلم لایک زده باشند حالا کم‌کم جرات می‌کنم از گوشه چشم مطلب را می‌خوانم. سعی می‌کنم خودم را بگذارم جای یک خواننده‌ای که این را یکهو دیده. بالا پایینش می‌کنم. جذاب هست؟ نیست؟ روشن است؟ اضافه‌گویی ندارد؟ خودشیفتگی ندارد؟ طنزش درآمده؟ …بعد در این خوف و رجا سرم را به کار دیگری گرم می‌کنم و مدتی دور نت نمی‌گردم.

3 افسوس که تخدیر‌ها کم‌کم می‌روند. آرام برمی‌گردی به جهان خاکی. هر از گاهی سعی می‌کنی با مرور لایک‌های تازه احتمالی اثر مخدر را زنده کنی. ولی دیگر نمی‌شود. هنگ اوور. اثرش رفت. تویی یک بیچاره مثل همه.

4 گاهی نوشتن نمی‌آید. کلافه‌ پرپر می‌زنی. نمی‌شود. جور در نمی‌آید. بدخلق و بی‌حوصله می‌شوی. احساس عذاب وجدان می‌کنی. چیزی در دنیا نیست که قانع‌ات کند خودت را دوست داشته باشی. وه که چه روزهایی‌ست این روزها…

5 بعد ایده می‌آید. هیجان‌زده می‌شوی کم‌و بیش. همت و وقت مدد می‌کند…

6 من این وسط‌ها نه جایی را پیدا می‌کنم که بشود به آدم گفت ننویس، نه جایی که بشود گفت چی بنویس و چی ننویس. نه حتی جایی که بشود گفت فلانی چقدر آدم بزرگواری‌ست که می‌نویسد. اینها نه لطف است نه رسالت است نه سرگرمی‌است. تنها و تنها راه زنده ماندن است. تنها راه تحمل خود و دنیا‌ست.

7 اگر تو هم مخموری یاد بگیر دیازپامت را از در و دیوار بیرون بکشی. از مدل موهای کسی که دیده‌ای. از رویاهایت. از صدای ماشین لباسشویی. از یک حس ریز فرار. اگر هیچ‌کدام نشد، بیا و مثل من ماجرای این روزهات را تعریف کن. گرچه یک جورهایی تقلب است. ولی خب زنده نگهت می‌دارد تا نوشته بعدی بیاید.