چطور وبلاگ‌نویس حرفه‌ای “نشویم” ؟

 

روزهای اولش کلی شور و سودا دارد. اولین پست وبلاگ‌ها را بخوانید. همه دارند می‌گویند: دنیا من هم هستم. بچه‌ها بیایید با هم دوست باشیم…

بعدش اگرخوب بنویسید اگر این‌کاره و خوش‌شانس باشید،بچه‌ها کم‌کم می‌آیند و با هم دوست می‌شوید. بعد چند سال وبلاگ‌نویسی آدم شکم می‌آورد. یعنی آدمیزاد تنبل و بی‌حوصله می‌شود.  اسمی درمی‌کند، فن پیدا می‌کند و وبلاگ‌خواندن جذابیتش کمتر و فرامتن نت جذابیت‌اش بیشتر می‌شود. نهایتن گاهی به یک دو کلمه در گودر قناعت می‌کند ( خدا بکشد این گودر را که چه وبلاگ‌نویسان خوبی را دارد دریغ می‌کند از ما) این‌ها چند تمرین برای سر فرم نگه داشتنتان است. اگر برایتان مهم باشد:

1 به خواندن وبلاگ دوستانتان قناعت نکنید. آنها را می‌بینید با هم صحبت می‌کنید خب، بروید، کشف کنید، از این لینک به آن یکی لینک بازی کنید، آدم‌هایی که کامنت‌می‌گذارند بعضی‌هاشان شاید 6 سال پیش شما باشند. به وبلاگ‌هایشان سر بزنید. قول می‌دهم دست خالی برنمی‌گردید. طی یکی دو هفته اخیر چند وبلاگ خواندنی تمیز پیدا کردم که مشهور نبودند ( بعضی‌هاشان در کمال تعجب سالها بود می‌نوشتند ولی یک‌بار هم از بخت‌بد گذرم نیافتاده بود سمتشان) و اضافه‌کردم به فید رفقایم.

2 به کامنت‌هایتان جواب بدهید. به یاد ایام قدیم. از این تنها حسن رسانه دیجیتال راحت نگذرید. مگر برای خوانندگانتان نمی‌نویسید؟ پس کامنت‌دانی‌تان را تبدیل به پیغام‌گیر تلفنی تارانتینو نکنید. اگر نوشتن برایتان مهم باشد، خوانده شدن هم مهم است پس اگر مهم است انصافن ادای آدم‌هایی که برایشان مهم نیست را در نیاورید.

3 از گودر به مثابه وبلاگ استفاده نکنید. البته اگر می‌خواهید یادداشتی بنویسید که 10 تا دوست بخوانند کار خوبی‌ست ( چرا آدم باید همچین یادداشتی بنویسد؟) ولی قبل نوشتن حتمن فکر کنید که اگر گستره خوانندگان احتمالی‌اش از فالو کنندگان گودرتان بیشتر است لطفن بروید و وبلاگ‌تان را بنویسید.

4 به عنوان آخرین راه چاره بروید یک وبلاگ دیگر باز کنید. یک جور دیگر بنویسید. از اول شروع کنید. خودتان را تست بزنید. می‌دانم به نظر چرند می‌رسد ولی اگر کسی شکم آوردن وبلاگ‌نویسی‌اش اذیت‌اش می‌کند آخرین چاره است.

5  این یادداشت اشاره به هیچ‌کدام از دوستانم و قدیمی‌ترها  ندارد. مثلن به (…) و ( …)  و حتی (…) که چه شاعری بود و یا مثلن (…) با آن نوشته‌های جنجالی حوزه زنان یا (…) که رفت قاطی روزنامه‌نگارا و ( …) که همه‌تان می‌شناسید و دیگر گفتن ندارد.