رویای سی و دوم : دوزخیان معصوم کوچه‌ها

80/11/7  خواب مي‌بينم:

نیویورک است. با کوچه پس کوچه‌هایش که در آن زنهایی زشت، زمزمه‌هایی گنگ می‌خوانند. کوتاه و بلند با چهره‌هایی ترسناک.

دختر نوجوانی یک بازی پلی‌استیشن معروف می‌خرد و به خانه می‌رود.

ما در خانه‌ای هستیم. خانه یکی از دوستان کوچکم. پسری دبیرستانی است و خواهری هم دارد که از خودش کوچکتر است. ما در اتاق نشسته‌ایم که خواهر کوچک وارد می‌شود. خواهرش همان دختری‌ست که بازی خریده.
بی آنکه ما را بیند جلوی پنجره می‌ایستد.

اتفاقات عجیبی می‌فتد. بعد می‌بینیم پنجره آپارتمان وصل می‌شود به یک پل عابر هوایی بزرگ. خیلی بزرگ و وسیع. آهسته دنبالش راه می‌افتم. این پلکان مرتفع و عریض و پرشاخه، آسمان شهر را پوشانده. من پیش از این ندیده بودمش .نامرئی‌ست. بچه مدرسه‌ای‌های دیگری را هم می‌بینم که خوابگردانه وارد این پلکان می‌شوند. شاید همه چیز به آن گیم معروف ربط دارد.

از پلکان پایین می‌آییم.یکی از خیابان‌های شهر. دختر مرا می‌بیند . اول می‌خواهد فرار کند طوری که من نبینمش. نمی‌شود. چاره‌ای ندارد. ماجرا را می پرسم. بیراه جواب می‌دهد. اصرار می‌کند بروم. دیوانه‌وار اصرار می‌کند بروم. پشت سرم هم برادر دخترک از راه آمده. بچه‌های دیگر شبح وار اطراف ما در رفت و آمدند. ناگهان صیحه‌ای می‌پیچد و آسمان سرخ می‌شود.دخترک داخل جوی آب کنار خیابان می‌افتد. آب تا بالای سرش می‌رسد. هر بار سرش را بیرون می‌آورد و آب و لجن از موهایش می‌چکند، اصرار می‌کند که برو! نمان!
بعد دو سه بار، وقتی سرش بیرون می‌آید می‌گوید: حالا خواهی دید! و هیولای مخوفی بجای دخترک از آب بیرون می‌زند که فرصت دیدن کامل هیکلش را ندارم.

اطراف من پر می‌شود از هیولاهای بزرگ، شل، کوتوله و خونخوار.
با ترس از هیولایی که دخترک است به داخل کوچه باریکی می‌پیچم. باریک و طولانی. ناگهان با دو  پیرزن هیولا برمی‌خورم که چشمانشان کاملن سفید است، با هاله‌ قی کرده‌ای سرخ اطراف پلکشان. سعی می‌کنم فرار کنم. دنبال پسر جوان و خواهرش می‌گردم.

کوچه باریک است و راه پس و پیش ندارم. یک پیرزن مارمانند روی زمین می‌خزد. ناگهان مغازه‌آی خالی کنار می‌بینم و به داخلش می‌پیچم. مغازه‌ای متروک و خالی است. پشت پیشخوان کز می‌کنم. چهره‌ها را از پشت پنجره می‌بینم. افرادی که رد می‌شوند یا هیولا هستند یا قربانی و یا بچه‌های عادی با لبخند‌های شیطنت‌آمیز.

در باز می‌شود و پیرزن ماری مرا می‌بیند. می‌خزد.باز این بهترین وضعیت ممکن است چون لازم نیست برای مبارزه بایستم و دیده شوم .پسر را لحظه‌ای می‌بینم از پشت شیشه که چطور دو هیولا دارند خرخره‌اش را می جوند. پیرزن هیولای ماری دست‌بردار نیست. تکه‌ای یونولیت را روی سرش فشا می‌دهم. می‌ترسم. کارهای این هیولا ناگهانی است و معلوم نیست بعدش به چی تبدیل شود. روی پشتش چند شاخ دارد. استوانه‌هایی پیچ‌پیچ و شفاف با مایعی آبی‌رنگ. مایع آبی فروکش می‌کند. پیرزن به خرخر می‌افتد و نفسش بند می‌آید.  بعد به سرعت به جنازه آدمیزاد تبدیل می‌شود. به یک پسر کوچک ملوس و دبستانی با کیفی بر دوش که ناگهان بلند می‌شود و خیلی طبیعی ، بی‌آنکه مرا ببیند می‌دود و می‌رود. انگار مدرسه‌اش دیر شده باشد.

نه اینجا ماندن به صلاح است و نه رفتن. باید راهی باشد. حالا که فهمیده‌ام این دوزخیان ، بچه‌مدرسه‌ای هستند، حتی اگر بتوانم، دست و دلم به کشتنشان نمی‌رود…باید بروم؟ بمانم؟…