رویای چهارم : اره‌ها

مهر 87 خواب می‌بینم:

در خانه‌ای روانکاوم. قبلن دو بار به چنگ جیک ساو افتاده ام و بدنم پر است از زخمهای او. دوباره می‌سد. این بار یک نفر نیست. چند نفرند. همه با ظاهر جیک ساو. این  دفعه دوست تر و مهربان‌تر است انگار. به من اجازه می‌دهد جایم را عوض کنم. سیگار بکشم و غذا بخورم و دستشویی بروم. همین من را می‌ترساند.ما چند نفر را گرفته. من و صاحب خانه و پسر خانه را . اما این بار ترسناک تر است. آنها در حال کار گذاشتن تجیهزات شکنجه شان هستند و ما را نشانده‌اند جلو تلویزیون تا نگاه کنیم. مادر خانه  فرار می‌کند. یا ظاهرن فرار می‌کند. مطمئن ام که ساو اوضاع را در دست دارد و گرنه اجازه فرار به او نمی‌داد.ما همین‌طور منتظریم. انتظاری افتضاح . می‌دانیم بزودی طعم دردهای وحشیانه را باز خواهیم چشید. آنها با خونسردی در پی نصب و راه اندازی تجهیزاتشانند. حمله نمی‌کنند. کاری نمی‌کنند. و این انتظار دارد ما را می‌کشد. دنبال راهی هستم که تمام شود ماجرا. ولی نمی دانم چه کنم. آنها حمله نمی‌کنند….

پ ن : به پیشنهاد دوست عزیزی خوابهام را می‌گذارم اینجا. سه خواب را نوشته‌ام و این چهارمی‌ست.  در داستان خواب‌ها تغیری نمی‌دهم جز زمانی که اشاره به شخص حقیقی دارد که به اختصار خواهم نوشت.می‌خواهم روزی یک خواب بگذارم تا 40 تا شود. نمی‌دانم تعدادش چه اهمیتی دارد.شاید یکماه و ده روز دیگر اوضاع بهتر از حالا باشد.شاید بشود نوشت. خواب‌ها به ترتیب زمانی منتشر نخواهد شد. تاریخ هر کدام را که همان‌موقع ثبت کرده بودم ، خواهم نوشت. از 10 سال پیش تا حالا. و البته بعد چهلمی اگر شد در تدارک یک موخره مفصل‌ام.