شعر پس از آشویتس

1 آدورنو می‌گوید که پس از آشویتس شعر گفتن، وحشیانه است. یا چیزی تو این مایه‌ها.حال و روز احتمالی آدورنو را ما درک می‌کنیم. در مقابل جوی خون روی پیشانی، در مقابل گداخته فلز سفاک میان سینه، در مقابل ضجه و ناله و های‌های مادر داغدیده، آدم چی بنویسد، چه شعر تری بگوید که خاطر حزین را برانگیزد؟ کجاست “ ساحل سلامت”ی؟

2 می‌توانیم حال هم را بدتر و بدتر کنیم. مرور خبرهای روزانه از سقوط و مرگ و قتل کافی‌ست که ته شب ( که تازه روز آغاز می‌شود) آدم پکیده و خموده و بی‌حال یک گوشه کپه مرگش را بگذارد و دعا کند خواب نبیند. همه تلاش‌مان می‌تواند این باشد که این خبرهای زهرمار را با توصیف و تفصیل به گوش هم برسانیم. می‌توانیم ( ناخواسته) با تیشه بیفتیم به جان و روان هم. می‌توانیم بشویم آینه دق هم. دارم سعی می‌کنم عادت خواندن بعضی وبلاگ‌ها را دیگر کنار بگذارم. جغد چوبین یادتان هست؟ از حلقش فقط یک کلام بیرون می‌آمد: یه خبر بد! و بعد یه وری از روی شاخه می‌افتاد…

3 بله …می‌دانم که آن جغد بخت‌برگشته خبرها را از خودش درنمی‌آورد. تازه می‌توانست ادعا کند هوادار آدورنو‌ست!

4 ما ساکنان وبلاگستان با همه خوانندگان جدی و پرو پاقرص‌مان در مقایسه با جمعیت ایران چهار تا و نصفی‌ایم. از بد روزگار مایی که خودمان می‌گوییم و خودمان می‌شنویم همان 2 هزار خواننده کذایی کتابهای این مملکت هم هستیم. همه اینها یعنی ما تکلیفمان با خودمان، دیدگاهمان و حوادثی که رخ داد و رخ خواهد داد روشن است. با تهییج کردن احساسات هم راه به جایی نمی‌بریم. از عصبی کردن همدیگر با نقل هزار باره خبرهای متعفن ، اتفاق بهتری جز همان کپه مرگ بی‌حال نمی‌افتد. از دیدن شبانه‌روز جنازه‌های بی‌گناه رنج‌دیده و از شکل افتاده - وسط خیابان یا وسط غسالخانه – حقیقت تازه‌ای برای خودمان که آشکار نخواهد شد. این سنگ سیزیف که برای خودمان سنگین‌ترش می‌کنیم باید تا کجا برسد که خیالمان راحت شود؟ وبلاگ رسانه مناسبی برای رساندن حقیقت به گوش  هم‌ولایتی‌هایم  که در خانه‌هاشان دارند جومونگ می‌بینند، نیست.

5 روان جامد و مغزهای خسته ما با آنچه این روزها در وبلاگستان تولید می‌شود نیست که زنده و سرحال می‌شود. باید بخزیم به کنج اقتدار خودمان. باید دوباره خودمان بشویم. مبادا خجالت بکشیم از فیلم دیدن و قصه و شعر خواندن در این روزها. از لذت بردن. از نیشخند دائمی‌مان به دنیا. مبادا دریغ کنیم از خودمان، همه آن چیزهایی که ما بودن ما را می‌سازد. ما بودن ما چهار تا و نصفی را می‌سازد.

6 شاعرها، شاعرند. چه‌گوارا نیستند. هر چند برای زندان رفتن و شکنجه دیدن تعلیم ندیده‌اند، اما از پس کارهای زیادی برمی‌آیند. هر جا میان بیابان ، اسکلت کشتی عظیم‌الجثه‌ای را دیدید، بدانید که دست شاعری در کار است…

7 خوشبختانه پس از آشویتس حتی، شاعران سرودند تا امروز. تا ابد خواهند سرود.