لاگیدن در زمانه وبا

چی باید نوشت؟ چی می‌توان نوشت؟

باید از وقایع اخیر نوشت

من به اسم حقیقی می‌نویسم. همچنین در مجموعه‌ای کار می‌کنم که گویی بعضی‌ها از آن خوششان نمی‌آید. در این فضای تهمت و اتهام ، هر نوع بی‌احتیاطی به خودم و همکارانم آسیب می‌زند. یک ضرب‌المثل روزنامه‌نگارانه هم هست که می‌گوید: مجله را به تعطیلی ( …یا یک چیز دیگر ) دادن کار سختی نیست. بنابراین نمی‌توانم از وقایع اخیر بنویسم. از همه آن روزها که بزودی در قصه‌ها و شعرها و فیلم‌ها خواهد آمد. که آمده.

نباید از وقایع اخیر نوشت

در این چند هفته نه نویسنده و نه خواننده به چیزی جز “ روزهای اخیر” فکر نمی‌کردند. حتی اگر از مخلیه وبلاگ‌نویسی خطور می‌کرد که خیلی گل و بلبل و دور از این فضاها بنویسد قطعن با برخورد خشن خوانندگانش روبرو می‌شد. بنابراین ترجیح دادم اصلن ننویسم. الان یک ماه از آغاز این روزها گذشته. تا کی باید ننوشت؟ تا کی می‌توان ننوشت؟ از خودم می‌پرسم اگر خواب بزرگ بخواهد تا حد ممکن – مثل قبل – خودش را درگیر امور سیاسی نکند چه؟ می‌شود این اصلن؟

می‌گویند دو نفر می‌روند پیش قاضی، یکی‌شان شاکی است که :” آقای قاضی! این یارو مرتب با توپش می‌کوبد به دماغ من.” دیگری جواب می‌دهد که : “آخر آقای قاضی، دماغش آنقدر گنده است، من هر جا توپم را بزنم باز هم می‌خورد به دماغ او !“

حالا در این روزها – و نه درباره این روزها- خواهم نوشت. سعی می‌کنم توپم به دماغ کسی نخورد.

باشد که یاد ‌کنند روزی از لاگیدن ماها در زمانه وبا…