بد نوشتن کار سختی نیست!

“…رهایی توصیف‌ناپذیر. حالا جهان جایی‌ست مهربان و شگفت‌انگیز و غافلگیرکننده و حامی. قدرت و انرژی بی‌پایان. و حال به حال شدن مدام…”

فرض کنید از چند نویسنده متوسط یا حتی ضعیف می‌خواهید شور و حال جوانی‌شان را توصیف کنند. شک نکنید اغلبشان چیزی شبیه جملات بالا می‌نویسند. رهایی خودش صفت دم‌دستی‌ست. حالا خیلی شتاب‌زده یک توصیف‌ناپذیر هم به دنبش ببندیم که یعنی خیلی رهایی خوب و باحالی بوده و زبان از توصیفش قاصر است. ولی مگر نویسنده کارش جز توصیف به وصف‌نیامدنی‌هاست؟ حال به حال شدن مدام هم که افتضاح است. تا آنجایی که بخواهد یک ادای احترام کوچک به شاعران قرن هشتم باشد و ترکیب شود با عبارات بدیع دیگر، با استعاره‌ها و مجازهای دیگر مشکلی نیست. اما اگر بخواهد خودش تمام قصه باشد کار خراب می‌شود. این کش‌رفتن‌ها و کولاژکردن‌های سرسری کار نانویسنده‌هاست. عین این جملات را از دهان هر آدم معمولی که نسبتی با قلم ندارد هم در وصف شور و حال و عیش دوران شباب می‌توانید بشنوید. متاسفانه جملات بالا را من نوشته‌ام. نه سالها پیش. همین چند روز پیش.

آن‌چیزی که قدیمی‌ها  اسمش را می‌گذارند “خراب‌شدن قلم” حاصل اتفاق عجیب و غریبی نیست. شمشیر داموکلسی که بالای سر نویسنده‌های بزرگ تاب می‌خورد، به فرق سر وبلاگ‌نویسانی که سودای نوشتن دارند اتفاقن نزدیک‌تر است. عادت کردن به “بازدید‌کننده” و “آمار وبلاگ” و “ شیر شدن نوشته‌ها” و “ کامنت‌های تحسین‌آمیز” گاهی باعث می‌شود خراش‌های ریز و سریع شمشیر را بر ملاجمان حس نکنیم. اگر سریع فکری به حال خودمان نکنیم با دست خودمان دامن‌ زده‌ایم به ابتذال وبلاگستان. به ابتذال زبانمان. به روزمره شدن کلماتی که روزی دوستشان داشتیم.

باید یک رژیم سفت و سخت کاری برای خودم تجویز کنم. بازخوانی چند کلاسیک عزیز و نوشتنی مدامی که بتوانی موقع بستن صفحه با تحکم dont save را انتخاب کنی جز آیتم‌های این برنامه‌اند. کم‌کردن از حجم وبگردی و روزنامه و مجله‌خوانی و افزودن به زمان رمان‌ و قصه‌خوانی.

کاری‌ندارم که اگر تنبل و کدر و بی‌حوصله باشیم ارواح فارسی‌نویسان بزرگ بر ما اف خواهند فرستاد. فقط می‌دانم که ده سال است سودای ‌خوب نوشتن مهم‌ترین انگیزه زندگی‌ام بوده. نمی‌گذارم چیزی تباهش کند.