سرنوشت محتوم سرزمین سلاطین

 

اتفاقی نیست که این‌شبها دارم هیروز می‌بینم.قصه سوپرقهرمانانی که همه‌شان طرفدار خیراند اما با هم ناسازگار.

یکبار با حامد درباره این صحبت کردیم که چه می‌شد اگر همه سوپرهیروها یک جا جمع می‌شدند. من نوجوان بودم و حامد 10 سالی بزرگتر از من. یکی از عشق‌های مشترکمان سینما بود و ماوی هر دوی ما انجمن سینمای جوان مشهد. آنجا برای اولین بارها در زندگی احتمالن مجبور بودم در یارکشی‌های اجباری آدم‌هایی که همه‌شان را دوست داشتم شرکت کنم. مجبور بودم باور کنم که این مدیر و معلم و فیلمساز، این آدم‌های با استعداد و باهوش برخلاف آرزوی من یک تیم یکدست و یکدل نیستند. نمی‌توانند باشند. اختلاف منافع دارند. درگیر کینه‌های کوچک شخصی و نفرت‌های مبهم‌اند. به زور در یک لانگ‌شات می‌شود جمعشان کرد. به محض این که عکاس دکلانشور را فشار دهد، همه‌شان می‌پرند به سی خود. حامد برایم آنها را با سوپرمن و بتمن و زورو و هالک مقایسه می‌کرد و می‌گفت همه‌شان دوست‌داشتنی‌اند اما هیچ وقت تیم خوبی نیستند.از آن روز به همه این لانگ‌شات‌هایی که همه چفت هم می‌گویند سیب شک کردم.

یارکشی از زمان رفتن جامی از زمانه آغاز شده. خوش به حال کسانی که می‌توانند خوب و بدشان را راحت سوا کنند. که جامی را تقدیس کنند و لگد بزنند به داور نبوی یا لجن‌بپاشند به صورت جامی و دل‌بسپارند به گفته‌های معروفی. خوش‌ به حال آن جهان ساده که آدم‌های عکس‌های دسته‌جمعی‌اش را شیاطین خبیث و دسیسه‌چین جدا می‌کنند. متاسفانه به آن شیطان توطئه‌گر – که برای ناظران ساده‌دل، حتمن یکی از طرفین است- اعتقادی ندارم. از زمان مثال حامد تا کنون فهمیده‌ام این درگیری‌ها و دعواها و اختلاف‌ها ذات هر مجموعه انسانی‌ست. سرنوشت سرزمین سلاطین است.لازم نیست دنبال شیطان بگردیم. لازم نیست خرخره کسی را ببریم.

باز تجربه این ماجرا طی همین چند هفته تازه شد.از خدا که پنهان نیست، با عالم وب از شما هم پنهان نخواهد ماند. چهار نفر از رفقایم هر کدام به دلایلی تصمیم گرفته‌اند از تحریریه چلچراغ کناره بگیرند: آرش خوشخو، علی میرمیرانی، منصور ضابطیان و امیر صدری. دلایل آنها هم به تعدادشان متفاوت است. سه نفر اول سهم مهمی در شکل‌گیری چلچراغ داشتند. و از زمانی که هر کدام پادشاهی شدند، ماندشان در یک اقلیم بیشتر عجیب بود تا گسستنشان. با این وجود تحریریه – یعنی امیرمهدی ژوله و بزرگمهر حسین‌پور و علیرضا میراسدلله و شرمین نادری و و سجاد صاحبان زند و… همه بچه‌های دیگر مجله – ضمن احترام به تصمیم 4 دوستمان نمی‌خواهیم کار را زمین بگذاریم. از اولین زمزمه‌های احتمال توقف انتشار همه همداستان بودیم که نگذاریم حاصل این هفت سال کار به یک‌باره نابود شود. بعد کم‌کم راهمان جدا شد. منافع و حساسیت‌ها و نگرانی‌هایمان فرق کرد و تصمیم آرش و علی و منصور و امیر متفاوت از بقیه بچه‌ها. از هم زدن این آش و ورود به جزئیات‌خاله‌زنکانه کسی طرفی نخواهد بست. این سرنوشت محتوم سرزمین سلاطین است.

یک نکته بعد همه این دعواها و پچپچه‌ها و اس‌ام‌اس‌ها می‌ماند. چه زمانه باشد چه چلچراغ چه آن انجمن کوچک که روزی فکر می‌کردم هالیوود است. این که بعدها طرفین رویشان بشود تو روی هم نگاه کنند. این که خودشان را کنترل کرده باشند. نگذاشته باشند جدایی‌های ناگزیر انسانی رینگ دعواهای غیرانسانی شود. اگر گوشت هم را خورده‌اند استخوان هم را نگه داشته‌باشند… وگرنه خاطره لجن‌پراکنی‌ عصبی نویسنده، طنز‌پرداز، روزنامه‌نگار یا هنرمند محبوبمان بعدها غم‌انگیز و هضم‌ناشده باقی خواهد ‌ماند.