یادم هست

این تکه‌های گند زندگی را می‌خواهی بگذاری برای ما و فرار کنی؟ زکی! کور خوندی..

باید باید زودتر  می‌گفتم که این بوی بوی خاک‌های یواشکی مهر فقط آدم را یاد شیفت‌های غم‌باد عصر مدرسه نمی‌اندازد. یاد همه سالهای دیگرت هم باید بیفتی. یادت بیفتد که باد می‌آید و خاک می‌آید و پنجره را می‌بندی و  کتاب می‌خوانی و پتو را کشیده‌ای تا زیر گلوت. یادت بیاید که شبش وقتی با یکی از این عاشق‌های ولوی خوابگاه رفتی پشت‌بام تا غزلی چیزی بخوانید همراه چایی بزنید به رگ و روانتان که گرم شوید، باید حتمن دست‌ها را فرو کنی تو جیب شلوارت که سرد می‌شود شبها. اینها را گفتم که که مبادا فکر کنی یادم رفته. آن کاغذ زرد پاره را اگر دیدی هفته پیش انداختیم دور چون یک تکه‌ایش را نگه داشته بودم گوشه روحم. رویش تایپ شده بود :” آن خانه که صدبار در او مائده خوردیم / بر دور حوالی‌گه آن خانه بگردیم / ماییم و حوالی‌گه آن خانه دولت/ ما نعمت آن خانه فراموش نکردیم”….بله می‌بینی که فراموش نکردیم. ترم یک بود . دانشجوی غربتی  که عصرها کز می‌کرد یه گوشه پارک لاله، برداشت این را تایپ کرد گذاشت لای یکی از کتابها که بعدها روزی‌روزگاری که از آن روزها گذشت نگاهش کند تا ببیند از اسیدپاشی‌های روزگار چقدرش سالم مانده.

حالا می‌خواهی گولمان بزنی؟ می‌خواهی خرمان کنی؟ می‌خواهی آمار بازدیدکننده‌های پست فلان را به رخمان بکشی؟ زیر گوشمان بخوانی که از این خزئبلات بنویسیم مدام؟ که این تکه‌های گند زندگی را بگذاری برای ما و خودت با کلی دی‌وی‌دی و کتاب درجه بزنی به چاک؟ یک گوشه پاک و روشن دنیا؟

پوستر فیلم آنی‌هال را پرینت گرفتم زدم یک گوشه دیوار. آلوی سینگر پشتش به ماست. یعنی یک‌رخ است. یک جوری قوز کرده و دستهاش را چپانده تو جیب شلوارش که آدم می‌ماند شاید غمگین‌ترین مرد دنیاست که حالا با تنها امید رستگاری‌اش چشم‌در‌چشم شده. در صبح یا شبی که می‌داند زود – خیلی زود – خواهد گذشت.

بله می‌دانم این هم عادی می‌شود. بزودی اصلن نمی‌بینمش. می‌شود مثل آن عکس گاری‌کوپر و بوگارت و شاملو و چه که این‌ور اونور خونه چسبوندم. ولی یادم می‌رود؟ نه رفیق یادم نمی‌رود. خرتر از اینم که خرم کنی. باز یک خاک پاییزی بلند می‌شوم و من خودم را می‌خزانم اینجا چهارتا کلمه سرهم می‌کنم که ثابت کنم هنوز آن گوشه‌ها چیزی دیوانه و چموش است. که عقل معاش ندارد. که هنوز توانایی چشم تر کردن را موقع دیدن سکانس آخر” انجمن شاعران مرده” از دست نداده. که هنوز یک بیت دیوان شمس می‌تواند بهمش بریزدش تا پایان زندگی.

این  خشکی بوی خاشاک پاییزی که می‌ریزد در حلق آدم، نیمه شبها که پنجره باز است، نمی‌گذارد چیزی از خاطرات کم‌رنگ شود. همه چیز را یادت می‌آورد. و خواب می‌بینم آن گوشه روشن پاکی را که می‌خواهی فرار کنی. از ول‌گردی‌ها و دیوانه‌گی ها. و می‌دانم که فردا صلاة ظهر، وسط بزرگراه ، خوابم را فراموش کرده‌ام. اما قوی‌تر خواهم بود. و به دلخوشی مرموزی که رهگذران نمی‌فهمند چیست، یواشکی خواهم خندید…