از کی شکایت کنیم ؟

 

 

برای کسانی که دنبال قسمت هیجان‌انگیز پروژه‌اند همین اول بگویم هنوز شکایت نکرده‌ام. دلیلش موضع‌گیری تند خود قوه قضاییه‌ بود که با اعلام بیانیه‌ای هر گونه فعالیت و ایراد تردید و انتشار مدرک را تا پایان تفحص رسمی غیرقانونی خواند. ایده‌های دیگری دارم که ترجیح می‌دهم فعلن نگویم. به هر حال انجام آن شکایت کذایی یک تصمیم شخصی بوده و هست اما این استقبال غافلگیرکننده نشان‌دهنده حقایقی اجتماعی. آیینه‌ای که تکه‌هایی از ما شدن ماست.

 1

 mostafa_74 : یک شخص حقیقی میتونه چنین شکایتی بکنه؟ اگر بشه من هم حاضرم اینکارو بکنم .

جامعه مدنی یک هدیه از جانب خدایان نیست. برآیند برخوردهای خود ماست. برآیند دانش و انتظارات ماست. در یک جامعه دموکراتیک مردم حق خودشان را می‌دانند. ما هم می‌دانیم؟ یک دور خواندن سرسری قانون اساسی و مجازات اسلامی حداقل چیزهایی است که از یک شهروند انتظار می‌رود. سخت است؟ سنگین است؟ غیرقابل فهم است؟ نه. اتفاقن اصل مواد قانونی در اغلب موارد روشن و قابل درک است. جایی هم اگر سختی باشد بر خودمان است که بفهمیم و یاد بگیریم. سخت بودنش از مسئولیت ما را ساقط نمی‌کند. زندگی بدون دانستن حداقل قوانین در جامعه مدنی مثل این می‌ماند که بخواهی بدون دانستن قوانین راهنمایی رانندگی  در اتوبان برانی. بعد هم بهانه بیاوری که یادگرفتن قوانین کار سختی بوده!

یک مثال ساده : اخراج از کار چیزی است که اغلب ما یا طعم آن را چشیده‌ایم یا کمابیش در طول زندگی خواهیم چشید. هم‌صنفهای خودم را مثال می‌زنم : روزنامه‌نگاران. تقریبن 90 درصد ما توسط کارفرما بیمه نمی‌شویم. قرارداد نداریم. و هر غروب که به خانه می‌رویم مطمئن نیستیم فردا هم سرکارمان باشیم.خیلی از روزنامه‌نگاران به دلایل غیر حرفه‌ای از محل کارشان اخراج می‌شوند. می‌مانند درمانده و مستاصل و گیج. می‌پرسی خب چرا از کارفرمایت شکایت نمی‌کنی؟ می‌گوید آخر قرارداد بیمه نداشتم.

ماده‌ 7قانون کار-  قرارداد كار عبارتست‌ از قرارداد كتبي‌ يا شفاهي‌ كه‌ به‌موجب‌ آن‌ كارگر در قبال‌ دريافت‌ حق‌السعي‌ كاري‌ را براي‌ مدت‌ موقت‌ يا مدت‌ غيرموقت‌ براي‌ كارفرما انجام‌ مي‌دهد.

قرداد شفاهی. می‌بینید. خیلی ساده و روشن. می‌دانستید؟ طبیعی‌ست. خیلی‌ها نمی‌دانند. به همین دلیل مستحق شرایط‌مان هستیم.                                                                  لازم نیست بنشینید و همه مواد قانونی را حفظ کنید. همین که یک‌‌بار هر کدام را بخوانید و نقاط بامزه‌اش در ذهنتان بنشیند کافی است. نخواندشان – مثل بستن این صفحه- ساده است:

قانون اساسی جمهوری اسلامی / قانون مجازات اسلامی /  قانون کار / قانون پولی و بانکی کشور / قانون چک / قانون روابط موجر و مستاجر / قوانین خانواده

 

2

  Volter : ساده نیستی، علافی.قاضی ای که می خواد به پرونده رسیدگی خودش و رییسش و دوستهاش از این مدرک ها دارن یا هزار تا کلاهبرداری مشابه کردن.

تا حالا شده بنشینید کنار پیرمردهای تریاکی؟ یا این شبکه‌های ضد رژیم را ببینید؟ یا به غرغرهای راننده‌ تاکسی گوش بدهید؟ دیدید چقدر تحلیل‌هاشان ساده است؟ آخوند‌ها مقابل مردم- رژیم مقابل مردم و …..این شبه‌تحلیل شاید تتمه مضحک‌شده نگاه کمونیستی باشد که چندین دهه فضای سیاسی ایران را متاثر کرده بود. از هر جا بیاید – از خودمان ،وطنمان یا حتی مهشید! – شکل‌دهنده تکه‌هایی از تصمیمات سیاسی ماست. ویژگی مشترک همه کسانی که قایل به این تحلیل‌اند ایزوله بودن است. آنها در ایران 1387 زندگی نمی‌کنند. یا مشارکت اجتماعی‌شان به دوران مصدق فقید برمی‌گردد یا آن‌قدر کم‌سن‌اند که به زحمت فرصت دو بار رای‌دادن هم داشته‌اند. یا آنقدر ثروتمند هستند که در پنیک روم خود بنشینند و دل به این تحلیل‌ها بدهند یا آنقدر کوخ‌نشین که جز مرتع گله‌شان جایی را نمی‌بینند. این جماعت تقریبن اغلب ما را در بر می‌گیرد. حقیقت این است که نه اساساً موجود یکدستی به اسم حکومت وجود دارد. و نه این که منصوبین به آن همه شارلاتان و دودوزه بازند. ادارات دولتی ،‌ دادگستری‌ها ،‌وزارت‌خانه‌ها پر است از آدم‌های خوب کوچک. آدم‌هایی که تا سقف قابل تحملی کار ارباب رجوعشان را راه می‌اندازند. جنگندگان حریم قدرت هم خیلی هم‌رای هم هم آواز نیستند. این قانون قدرت است. همه جا همین‌طور است. شما اغلب اوقات می‌توانید یک قدرتمند هم‌رای و حامی پیدا کنید.

یک مثال ساده : همسرم سال 86 به علت اخراج بی‌دلیل و بدون تصفیه حساب، از کارفرمایش شکایت کرد. کارفرمایش کی بود؟ خبرگزاری ایلنا، وابسته به خانه کارگر. رئیسش؟ علیرضا محجوب. همه می‌گفتند عمراً به نتیجه برسد. شاکی یک خبرنگار گمنام و تنها بود و متهم یک مهره شناخته‌شده سیاسی. رئیس خانه کارگر متهم یک پرونده کارگر/کارفرما. قبل از مهرناز هم چندین نوبت اخراج فله‌ای در کارنامه ایلنا بود ( خانم علی‌نژاد باید یادشان باشد). اما در هیچ کدام متهم نشد.تحقیق کردیم دیدیم چون اساساً شاکی نداشت.بازی شروع شد. ما وکیل نداشتیم. پول وکیل هم نداشتیم. اما کمابیش چیزهایی از قانون کار می‌دانستیم. پرونده ظرف مدت کمتر از سه ماه با دو بار تشکیل دادگاه به نتیجه رسید. ما بردیم.

این همه وکیل و دادستان و قاضی علاف نیستند تا ما کتره‌ای حکم کنیم که قانونی در کار نیست. در کار هست. شاید وقتی هر چه به نوک هرم قدرت نزدیک شوید احتمال عادی طی شدن سیر پرونده کمتر شود. اما باز قانون‌ه هست. از قبل وجودش اساساً کلی آدم دارند نان می‌خورند. یا نان تمیز . یا با شکافهایش نان کلاهبرداری. ولی هست. مقدار زیادی از ظرفیت‌اش معطل است چون ما نمی‌دانیم چطور ازش استفاده کنیم. چون وارد بازی نمی‌شویم. چون غر زدن و حق به جانب بودن ساده‌تر است.

 

3

 amirahmadi  گفت: حالا که اين مزخرفات رو نوشتي که احمقها واست کف بزنن اگه نري شکايت کني و نتيجه اش رو پي گيري نکني از سگ پست تري, اينجا هم خبر بده .

لطیفه قدیمی را یادتان هست؟ یک نفر از جهنم بازدید می‌کند.محکومین همه کشورها در استخر گه‌اند و بالای سر هر کدام یک نگهبان که مراقب است کسی سرش را از استخر بیرون نیاورد. تنها استخر ایران مراقب ندارد. برایش توضیح می‌دهند چون اینجا هر کس بخواهد سرش را بیاورد بیرون، بقیه نمیگذارند! یک تکه دیگر از خلق و خوی ما. حالا بستش بده به همه احوال و شرایط سیاسی اجتماعی‌مان. بالا آوردن کله تلاش می‌خواهد. ساده‌تر است کله بغل‌دستی‌ات را بکشی پایین.

 

4

 ahestan  گفت: ایده خیلی خوبیه. حمایت می کنیم!

از دو روز پیش تا الان بیش از دو هزار نفر نوشته مربوط به شکایت از کردان را دیده‌اند. بیش از 50 نفر مستقیماً اعلام حمایت کردند و بیش از 20 نفر به آن لینک داده‌اند. تا این لحظه چند نفر از علی کردان شکایت کرده‌اند؟

این ماییم. خود ما. حمایت می‌کنیم. فحش می‌دهیم.  زنده باد ، مرده باد می‌گوییم. ما شعار می‌دهیم. ما …جو گیر می‌شویم. دیگر خواجه شیراز هم می‌داند که انتخاب خاتمی حاصل جو‌گیری ما بود. نه تحلیل و ترجیح و شناخت ما. و هم بدرقه شرم‌آور‌ش. و جو گیر شدن کار ساده‌ایست. بنشین ببین قضا به کجا می‌بردت و قدر به کجا…

 

5

حالا باز هر چه می گذرد به خودم نهیب می‌زنم که : به دستهایت‌ نگاه کن! تمیز‌اند؟