تبانی نمی‌کنم قربان، ولی از حقم نمی‌گذرم

 

…هی هی داریم یک فیلمنامه قدیمی را تکرار می‌کنیم؟ داریم باز اشتباه می‌کنیم؟

 

حق اگر حق است چه یک نفر شکایت کند چه 50 هزار نفر فرقی نمی‌کند. ولی شخصن ترجیح می‌دهم این ماجرای شکایت از وزیر جاعل نه بمب گوگلی شود نه پتیشین که امضاء بخواهد. چرا؟

تبدیل شدن به اهرم فشار مردمی یکی از کارهایی است که در جوامع دموکراتیک معنا دارد. طبیعی است برای نتیجه بیشتر جمعیت بیشتری هم لازم است. اما در ایران ماجرا کمی فرق می‌کند. ما اینجا تابع قانون تبانی هستیم.

قانون تبانی چیست؟ در نیروهای مسلح قانونی وجود دارد به نام تبانی. به این معنی که اگر شما می‌خواهید از مقام بالاتری نزد بازرسی سازمان شکایت کنید می‌توانید شخصن گزارش کنید. اما اگر پای گزارش شما دو تا امضاء باشد نه تنها به گزارشتان رسیدگی نمی‌شود بلکه شما متهم به تبانی هستید.چرا؟ در یک سلسله مراتب نظامی شما باید پیرو مافوق باشید. حتی وقتی مافوق عمل خلافی انجام دهد شما حق ندارید با هم‌رده خودتان در این زمینه صحبت ، مشورت و برای گزارش دادن تبانی کنید. هم‌دست شدن دو سرباز برای شکایت از فرمانده‌شان نشان می‌دهد آنها پتانسیل تبدیل شدن به موجودات شورشی را دارند. اینجاست که قابلیت خطرناک شما و زیر پا گذاشتن اصلی‌ترین مسئله نیروی مسلح – یعنی سلسله مراتب – مقام ناظر را بر آن می‌دارد پیش از هر بررسی شما را محکوم کند. چند سرباز اگر از فرمانده خود نارضایتی دارند باید بصورت فرادا و جداجدا گزارش تهیه و به مقامات مربوط منعکس کنند.

در شکل فعلی روابط اجتماعی ایران قانون تبانی حاکم است. به همین دلیل است که هیچ‌کدام از این پتیشین‌ها و اعتراض‌ها به نتیجه نمی‌رسد. چون از قبل محکوم است. چون برگزارکنندگانش به تلاش برای اخلال امنیت ملی ، براندازی و جاسوسی متهم می‌شوند. حالا تا شما بخواهی ثابت کنی خرگوش نیستی یا یک جورهایی می‌شود که  به خرگوش بودن جد و آباء‌ات اعتراف ‌کنی یا اعتراضت به کل در حاشیه رانده می‌شود. باید مدام از خودت رفع اتهام کنی. تئوری توطئه می‌گوید وقتی بیش از دو نفر یک جا ایستاده‌اند و درباره قطع برق صحبت می‌کنند شک نکنید که از انگلیس پول گرفته‌اند. این انگ چسباندن تجربه ثابت کرده همیشه در بدنه کم‌سواد جامعه ایران تاثیر داشته است.

تشکیل گروه فشار مردمی تنها زمان‌هایی ممکن است نتیجه بدهد که بخواهید توجه جهان را به مسئله‌ای جلب کنیم.  قضیه مدرک کردان فی‌النفسه اهمیتی برای دیگران ندارد. جنگ خانگی است. برای دیگران قضیه مثل شکنجه یا اعدام نیست که پی‌گیری‌اش اهمیت و احیاناً تاثیر داشته باشد.فوقش با دو تا تحلیل و خبر سروته قضیه را هم می‌آورند. شاید بشود مثل ماجرای موشک‌ فتوشاپی و کلی به ریشمان هم بخندند. آن‌وقت علی می‌ماند و حوضش. ما می‌مانیم و انتخاباتی که آقای کردان می‌خواهد حافظ آراء‌اش باشد.

بنابراین خیلی مهم است که موضوعات دیگر را داخل ماجرا نکنیم و اجازه ندهیم که یک موضوع حقوقی/شهروندی تبدیل به توده مبهمی از دعواهای قدیمی شود.

بنابراین خیلی مهم است که -دست‌کم حالا- پای انواع گروه‌های منجی حقوق بشر را پیش نکشیم.

بنابراین خیلی مهم است که اجازه ندهیم انگ “گروه مخالف رژیم که قصد اخلال دارند” بهمان بچسبد. چطور؟ این جوری که اصلن گروه نباشیم! هر کس می‌تواند شخصن برود و از حق خودش نگذرد و این یکی از مواردی است که شاید اتحاد صرفن خرابش کند.

از طرف دیگر ماجرای لایحه – مثلن- حمایت از خانواده آن‌ قدر ذهن مطبوعات و وبلاگستان را مشغول کرده که حضور وزیر جاعل در یکی از مهمترین وزارت‌خانه‌ها  ممکن است خیلی زود محو شود. بابت مهم‌تر بودن پی‌گیری مدرک کردان برای خودم دلایلی دارم. متاسفانه درباره هر وزیری صحبت نمی‌کنیم. اگر وزیر تعاون بود راحت‌تر می‌شد با قضیه کنار آمد. اما کمتر از یکسال بعد وزیر کشور قرار است  ضامن سلامت انتخابات باشد. بنابراین در مقام یک شهروند به خودم حق می‌دهم که نگران رای‌ام باشم. و نگران آنچه از بی‌اخلاقی دارد سر کشورم می‌آید.

 

راستی رفقای بالاترین‌ای : من نه تیتر زده‌ام “  از کردان شکایت کنیم” نه پرچم کاوه این دور و بر می‌بینم. نه فکر می‌کنم اساساً گرفتن یک حق شخصی عمل قهرمانانه‌ای‌ست و نیاز به دل و جرات دارد. نه به رای دادگاه فکر می‌کنم. فقط یک شهروند معمولی‌ام که امروز زنگ زدم به دادسرای انقلاب و پرسیدم برای شکایت از وزیر آیا باید به همین شعبه مراجعه کرد و این که چه مدارکی لازم است و تا چه ساعتی کار می کنند.

یک آقای مهربان هم از پشت تلفن جواب داد :دادسرای انقلاب برای همین کار ساخته شده و  تا ساعت 2 بعد‌از ظهر باز است.