شیطان مقیم

 

              

گول مرگ نابهنگام و تراژیک بازیگر را نخورید. گول ستاره‌های IMDB را نخورید. گول جذابیت کاراکتر خود جوکر را نخورید. هیث لجر…  واقعن معرکه است!

تحسین او نیاز به نبوغ چندانی ندارد.ازمیان همین نسخه تیره دزدی‌پرده که چهار روز پیش آمده هم می‌شود بلندپروازی این ستاره فقید را دید. آن خمیده و لنگ‌لنگ راه رفتنش. آن لب خیس کردن مدامش با نوک زبان. و صدای معرکه پرطنین و با کش و قوس و استرسی که روی تلفظ بعضی کلمات می‌دهد ( که شاید بخاطر لب‌های پاره‌اش باشد )

لجر جوان نه تنها از پس هیبت اسطوره‌ای جک نیکلسون در بتمن 1989 برآمد ، بلکه نشان‌مان داد که نیکلسون  ما را تنها با دندانهای ریز ردیف و خنده‌های هیستریک و گریم سنگینش مرعوب کرده بود. او جوکر نبوده. جک نیکلسونی بوده با موهای سبز و صورت سفید.

لجر برای اجرای جوکر که رویای قدیمی‌اش بود به شیوه کلاسیک بازیگری متد متوسل شد. او یک ماه خود را در اتاق زندانی کرد و شبی دو ساعت خوابید. خودش را آرام آرام ترکاند تا جوکر از درونش بیرون بچکد. رویا بزودی بدل به کابوس شد. یکی باید باقی می‌ماند …و لجر مرد تا قهقهه هولناک دلقک برای ابد در گوش ساکنین کوچک گاتهام سیتی که ما باشیم ، باقی بماند.

 + آخرین خنده جوکر