مجمع‌الجزایر تنهایی وبلاگستان

 

ما تنهاییم.

یک چیزهایی تکه‌تکه جدامان انداخته که نه می‌بینیمش نه می‌توانیم بدرانیمش.

می‌دانیم بعضی چیزها را فقط با هم است که می‌توانیم تاب بیاوریم ،‌ اما بس که این نقاب این روزمرگی گازوئیلی یخ چسبیده به پوست صورتمان نمی‌توانیم یا جرات نداریم به هم سلام کنیم.

قبول دارم که وقتهایی که نقاب هم آب می‌شود از حرارت انسانی، باز خزئبلات روزمره – همین کار و بانک و ترافیک و خستگی و بهانه‌های دوزار ده شاهی – نمی‌گذارد درست و درمان همیشه یله بدهیم یک گوشه گل بگوییم و گل بشنویم. ولی باز این خودش خوب است که گاهی دستی برای هم تکان می‌دهیم و فراغتی که حاصل شد به جزیره هم می‌آییم.باز دلم خوش است که فلانی و بهمانی هستند یک گوشه دنیا. گیریم هر کدام سرمان به کار خودمان است. و ته دلم می‌دانم هر کدام ما اگر روزگاری روحش به خنسی بخورد باقی هستند که کنارش باشند.این جمع اما کوچک است.

راه دادن آدم‌ها به خلوت کار ساده‌ای نیست. این وبلاگستان یک خوبی که دارد دست کم آدم‌ها را سر مرزهای وجودی‌شان می‌برد. در مرزهایی که دوست دارند باشند. که با کمک خودشان و دیگران می‌توانند باشند. پشت کی‌برد که می‌نشینند احساس می‌کنم نقاب را مچاله می‌کنند می‌اندازند یک گوشه اتاق. شاید که از سر لج تیپایی هم بهش زدند.

چی سلام کردن ما را دشوار کرده؟  چی این مجمع‌الجزایر تنهایی را ساخته؟ این که قدم قدم جلو آمدن تهش می‌رسد به همان فرورفتن در زمین چسبنده قواعد و قوانین.به هیات جسمانی در آمدن آدمها. به از دست رفتن تکه‌های خوب تنهایی . به انتظار و توقع و کم توقعی. به دلخوری‌های گاه و بی گاه…

بیا فرض کنیم دوران هیپی‌هاست. این وبلاگستان مثل یک کمپ زنان و مردان دلزده ، کنجی اطراق کرده است. جدا جدا . هر کس گوشه‌ای تنها با دردسرهایش. حالا اگر تیپا بزنیم به همه دردسرها و مسئولیت‌ها ، به تقیدها و اجبارها شاید بشود کمی مجموع‌تر شویم. شاید که فرقی با دیگر تنهایان جهان بکنیم. شاید بتوانیم هر از گاهی کنار هم بنشینیم و چون دو غریبه/دوست ، چپقی چاق کنیم و گیتاری با هم بزنیم.بدون این که دست و پای هم را ببندیم. فردا دوباره هر کدام به سی خود خواهیم بود. شاید که  دست تقدیر بزودی این دو کولی ولگرد که شب پیش آشنا شدند را کنار هم بنشاند. شاید هم نه. ولی دست‌کم همین ملاقات‌های کوتاه این حسن را دارد که روزان و شبان مرگ‌زای را تنها سپری نکردیم. و دانستیم که تکه‌هایی از ما به هم متصل است. هر چقدر در تنهایی خود غرق باشیم.

بارها شده غریبه‌ای چیزی گوشه‌ای از وب نوشته.وجد آور. وجد آور از سر شباهتش به آنچه در روح من بوده و او نوشته.هوس می‌کنم قدمی با هم بزنیم. اما باز سر و کله قوانین و قواعد پیدا می‌شود. ای‌میل غریبه را پیدا کن. خودت را معرفی کن. بعد نمی‌توانی بی‌مقدمه بگویی غریبه جان من فقط می‌خواهم با هم قدمی بزنیم. فکر می‌کند هدفت چیست؟ دزدی؟ شارلاتانی؟ متجاوزی؟ یا این فکرها را هم نکند. بعدش چی؟‌دلبستگی وابستگی انتظار؟ باز که دوباره افتادیم به همان دور باطل. به همان بدبختی‌هایی که ما را مجمع‌الجزایر تنهایی کرده. ما هیچ وقت آن قدم زدن کذایی را تجربه نخواهیم کرد. هر چند دست کم برای لحظاتی خیلی خیلی شبیه هم بوده باشیم. هر چند شاید بتوانیم با یک چپق صلح و یک گیتار چون دو کولی آواره ،  شب دوست‌داشتنی کنار هم باشیم. شاید این شب زندگی‌مان را عوض کند. شاید قدم زدن با کسی که مثل ما فکر می‌کند اندکی از رنج‌مان بکاهد. اما  بی‌خیال می‌شویم. اما تنها می‌مانیم. اما وجدمان را برای خودمان نگه‌ می‌داریم. اما حوصله عوارض‌اش را نداریم.

سرنوشت ما کولی‌گری است. می‌توانیم بگوییم قبولش نداریم.و تنها بمانیم.میان قواعد و رسوم ، ناکام و افسرده تنها بمانیم. می‌توانیم خودمان را بشناسیم و آوارگی ابدی‌مان را بپذیریم. قبول کنیم که روحمان ولگرد و هرجایی است. و آنگاه با تمام کولی‌های عالم هم‌خون خواهیم بود. هر کجا که باشند. و این لحظه اوج یک کولی است .کسی هم تنهایی مقدسش را دو دستی تقدیم جامعه نکرده و هم چیزهایی، روحش را با هم‌کیشانش پیوند داده.

دو کولی بی‌نگرانی» بعدش» به هم سلام می‌کنند. بی‌انتظار و وابستگی. و آن پیاده‌وری آن شب‌های رنگ‌رنگ دوست‌داشتنی را برای خودشان می‌سازند.

آنها تنها نیستند.