جمعه نحس

 

خواب می‌بینم:  در خانه مشهدمان هستم. مهمان داریم. پدرم سیگار به لب می‌رود یک گوشه چمباتمه می‌زند رادیو گوش کند. داخل اتاق نیستم.یکهو صدای شیون می‌آید. می‌دوم داخل اتاق.سیگار گوشه پدرم هنوز  آرام دارد می‌سوزد. رادیو هم یک موسیقی طربناک روسی گذاشته. ولی نیم صورت و بدن پدر غرق خون است.مرده.مادر و خاله‌ام جیغ می‌کشند. خواهرم را می‌بریم یک اتاق دیگر تا نبیند. من مبهوتم. باید کاری بکنم. من پسر بزرگم.باید کاری بکنم. ولی گیج و مبهوتم.این طور وقتها آدمها چه کار می‌کنند؟ کی‌ می‌آید کمکشان؟ نباید گریه کنم. نباید مبهوت بمانم. ته ذهنم دارم کارها را مرور می‌کنم: خبردادن به این و آن ، مرخصی‌گرفتن ، گرفتن مراسم، کارهای بانکی تا حقوق بازنشستگی به حساب مادرم ریخته شود ، کلی خرده کاری. باید برای خوانندگان وبلاگم بنویسم که پرویز روحبخش کی بوده. باید برای قدیمی‌تر ها فاش کنم که کارمند‌الشعرا و مهتاب‌الادبای گل‌آقا پدر من بوده. ولی الان نمی‌توانم. الان باید یک گوشه کز کنم. باید به پدرم فکر کنم. به رابطه خودم و پدرم. باید کنجی برم یواشکی گریه کنم. با خودم فکر می‌کنم آرزوی پول‌دار شدن ناگهانی و پروژه‌های خیال‌پردازانه مالی‌اش هیچ وقت به نتیجه نرسید. اما  دلداری می‌دهم خودم را که موقع مردن حالش خوب بوده. دورش شلوغ بوده و خیالش آن قدر راحت که بنشیند از رادیو موسیقی گوش کند. سیگار هم که به لب داشته. دست کم حسرت آخرین سیگار به دلش نمانده. نباید تو خودم بروم. آرزو می‌کنم کاش بردار بزرگی داشتم که کارها را مرتب می‌کرد و من مجبور نبودم حالا معقول و خونسرد باشم. اما برادر بزرگتر ندارم….

از خواب می‌پرم. حالم بد است. غمگین و مچاله‌ام. می‌نشینم پای وب که حالم بهتر شود.

همه از خسرو شکیبایی نوشته‌اند..ببینم چه خبر شده؟ نکند؟ فید خبرهام را باز می‌کنم. اولی‌ش کافی است. دیگر نمی‌توانم بخوانم. می‌روم تو اتاق و به مهرناز می‌گویم: یک خبر بد دارم…

پدرم تیر به دنیا آمده. شکیبایی 1323 اون 1332 .شکیبایی را دوست دارد. اصلن یک جورهایی با او همذات‌پنداری می‌کند. لعنت به این تقارن‌ها، لعنت به آن خواب ..به این خبر. همه چیز حالا با هم آوار می‌شود.

به مادرم اس‌ام‌اس می‌زنم: چطورید؟ هنوز ظهر است.نمی‌خواهم الان زنگ بزنم. اصلن یک جورهایی جراتش را هم ندارم. منتظرم یک شکلک شاد بیاید. یا یک خوبیم ساده. تا نفس راحتی بکشم.اما جواب اس‌ام‌اس ام نمی‌آید. عصبی‌تر می‌شوم.

هفتان لینک تصنیف یاد تو می‌رفت و ما … رو گذاشته. مدتها بود می‌خواستم دوباره بشنومش به یاد نوجوانی. اما نه امروز لعنتی. دانلودش می‌کنم. حالم بد می‌شود. تداعی سالهای نوجوانی. تداعی 38 بار دیدن فیلم هامون وقتی اول دبیرستان بودم. تداعی پدرم. این همه یاد مرگ در این جمعه نحس از کجا آمد آخر؟

ساعت چند است؟ وقتش شده زنگ بزنم؟ می‌خواند : حاصل عمر آن دم است، باقی ایام رفت…

 

جی تاک را نگاه می‌کنم. آن همه دایره خاکستری. همه اینویز اند. مگر می‌شود آنلاین نباشند.  لعنتی‌ها بیرون بیایید…دلمان پکید آخر…