انجمن غرغروهاي گمنام

ما به غر زدن معتاد شده‌ايم.

با هر كسي حرف مي‌زني غر مي‌زند.همه دنبال گوش مفت و روان آرامي مي‌گرديم كه تمام عصبيت‌ها را خالي كنيم سرش. مدام روان هم را مي‌جويم.  انگار خبرهاي روزنامه و تلويزيون و نت به قدر كافي ناخن نمي‌كشد روي تخته سياه اعصابمان.

بايد يك N.G.O غرغروهاي گمنام راه بياندازيم. يك اتاق بزرگ روشن جايي باشد كه همه درش با هم شوخي كنند. كه يك تكه كيك شكلاتي مهربان و يك چايي …يا نه همان چايي خالي هم بس است. تو يك فنجان چيني تميز براي مراجعه‌کنندگان خسته. اين چيني بودن ليوان خيلي مهم است. ليوان‌ يك بار مصرف توهين به وجود انسان است. گل ندارد.ارزان است. اصلن آدم را ارزان فرض مي‌كند. شان آدم را اينقدر نمي‌داند كه ارزش شستن مجدد حتي  يك فنجان را  داشته باشد. انسان كه البته همه‌اش فنجان و كيك شكلاتي نيست. يك كمي هم سهم لبخند و گفتن اين كه” خيلي خوبم “است.
اگر اوضاع همه اينقدر داغون و ناجور است چرا نمي‌رويم همه مثل نهنگ‌ها دسته‌جمعي طومار اين قصه را بپيچيم تا برود پي كارش؟ يك تكه‌هاي خوبي لابد دارد كه هنوز زنده‌ايم . يك چيزهايي در روز يا هفته‌مان پيدا مي‌شود كه ارزش دلخوشي را داشته باشد. كه خوشحالمان كند. لازم نيست حتي نيشمان باز شود – نيشمان مثل وقتي كه اين اس‌ام‌اس هاي وقيح روزانه را مي‌خوانيم باز شود؛ يا مثل نيشخندي كه مال جوك‌هاي عصبي كننده سیاسی است. – يك خوشحالي توام با آرامش. يك ذوق زدگي كه بشود كنار فنجان چاي و تكه مهربان كيك مزه‌مزه‌اش كرد.

اين انجمن حمايت از غرشوندگان بايد يك ساعتي را هم اختصاص دهد به پاك كردن آدم‌ها. دورتادور مي‌نشينيم و يكي يكي بلند مي‌شويم و مثلن مي‌گوييم :” من سروش روحبخش هستم . من غر مي‌زدم اما حالا پاكم.” بعد هم را تشويق كنيم .

در كمال آرامش هم مي‌نشينيم مشكلاتمان را مي‌نويسيم روي كاغذ ببينيم چند تاش را مي‌توانيم حل كنيم. باید در مقام مسئول زندگی‌شخصی‌مان یک فکرهایی به حال خودمان بکنیم. از درد و عذاب بپیچیم و گناه را مدام بندازیم گردن جبر جغرافیایی؟بی انصافی نکنیم. در شرایط بدتر از این هم آدمهایی بوده‌اند که باشکوه زندگی‌ کرده‌اند. ما سخت‌مان است. چون به شرايط درهم برهممان عادت كرديم. چون طبق قانون اينرسي نمي‌شود راحت از موقعيت قبلي خارج شد. ولي  خب آدم پاك كارهاي سخت هم مي‌كند.

اين انجمن البته نبايد مثل آسايشگاه‌هاي بيماران باشد. نبايد ايزوله باشد. نبايد بوي دوا بدهد. بايد آدم‌ها را پاك كند و بفرستدشان توي كوچه بازار. بايد يك آدم‌هاي آرامي را تربيت كند كه حاضر نمي‌شوند غر بشنوند. كه خيلي موقر اما جدي براي هر كسي كه گوش مفت گير آورده توضيح بدهند كه : دوست عزيز! حواست هست كه داري غر مي‌زني؟ حواست هست كه داري از آدم‌ها مثل دستمال كاغذي استفاده مي‌كني ؟
طرف اول گيج مي‌شود. اصلن حالش گرفته مي‌شود.بعد به فكر مي‌افتد برود سراغ يك سنگ صبور ديگر. حالا اگر آدمهاي پاك اين انجمن زياد باشند شايد ديگر راحت گوش مفت پيدا نكند. بعدشاید به اين فكر بيافتد كه از حجم غرهاش كم كند. يا بهتر اين كه ببيند چه تعداد از مشكلاتش واقعن قابل حل‌اند.

غر كه از زندگي‌مان حذف شود مي‌بينيم چقدر آرام شده‌ايم. فكرمان چقدر باز شده. چقدر توانايي كارهايي را پيدا كرديم كه قبلن بهشان فكر هم نمي‌كرديم.
اين انجمن را بايد روزي تاسيس كنيم. مايه‌اش يك اتاق بزرگ روشن است و يك فنجان چاي و يك تكه كيك عزيز…