رابرت: مردی که نمی‌خواست سلطان باشد

رابرت عزیز! خوبی؟ خوشی؟ هنوز هم موقع صبحانه ته کراواتت ته سوپت است؟ کجای کاری رفیق! ما کله مان تو بشقاب سوپه…

هنوز هر وقت پشت خط عابر، چراغ قرمز است دور و برم رو نگاه می‌کنم و دنبالت می‌گردم. می گویم نکند شل و وارفته پشت سرم ایستاده‌ای و داری به کودکی‌ات فکر می‌کنی. با خودم می‌گویم قانع‌ات می کنم امروز سر کار نروی. کار ما هم که بودن و نبودن‌مان فرقی به حالش نمی‌کند. بعد دو تایی برویم یک گوشه پارکی چمنی چیزی بنشینیم و به خیابان نگاه کنیم. شاید هم تو کمی از بچه‌گی‌ات تعریف کن. می‌دانی مال ما که تعریفی نبود. بابامان نمی گذاشت شلوارک قرمز بپوشیم و در خیابان راه بیفتیم با جماعت کوکو چی‌چی بازی کنیم. دور و بری‌ها حال و حوصله‌اش را نداشتند. موقع بمباران و دفترچه بسیج و اینها بود. باز تو یک کم بگویی دلمان باز شود. شغلت خیلی باید کسالت‌بار باشد نه؟‌ سر همین شغلهای مسخره الان همه دارند خودشان را جر می‌دهند.پشت سر هم صفحه می‌گذارند. نان هم را می‌برند. نه ولش کن من چیزی نمی‌گویم. قرار است تو بگویی.راستی کی هر روز صبح برایت سوپ درست می‌کرد؟ به خودت که نمی‌آمد اهل این کارها باشی. مادری،‌ همسری؟ یا نکند بلا تو هم بعله؟! این جا هم زیاد است. بابت دوزار ده‌شی چه کارها که نمی‌کنند. نه این که بگویی مریض باشند که از خانه‌شان در می‌روند ها…نه یک زمانی دختران محجوب صاف و ساده‌ای بودند.خب وقتی باباهه می‌زند بیخ گوششان کار بیخ پیدا می‌کند. هی هی رابرت! اون آقا که دارد چپ چپ نگا می‌کند…نه الان نگا نکن! بیا کت منو بپوش. چیزی نیست. لباست آستین کوتاه است ، کراوات  هم که زده‌ای، خب شک می‌کنند بهت. اصلن پاشو بیا برویم خانه خودمان که نزدیک است…اما نه .الان تو جدول خاموشی نوبت منطقه ماست .کولر نداریم تو این گرما شرمنده‌ات می‌شوم. بی‌خیال رابرت جان! بیا چراغ سبز شد… برو به کارت برس منتر ما هم نشو بی‌خود.

رابرت در آی‌ام‌دی‌بی

رابرت در یوتیوپ