چه کسی اتوبوس مرا جابجا کرد؟

اولین تماس مربوط به حدود یکسال پیش بود.

گوشی را برداشتم و طرف با لهجه غلیظ عربی گفت: روزی چند می‌دهی؟ تعجب کردم: ببخشید؟! فرمود: اتوبوست را ولک. عرض کردم: من اتوبوس ندارم.شما کجا را گرفته‌اید؟ برایم خواند :….6652 گفتم: بله، شماره ماست اما اتوبوس نداریم. عذرخواهی و تق.

بعد قصه شروع شد.هفته‌‌ای چندین تماس تلفنی، عموماً از خطه جنوب، که یا سراغ اتوبوس‌مان را می‌گرفتند یا لوازم یدکی‌اش یا هر چیز دیگری که به اتوبوس ربط داشت. هیچ کس هم جواب درست درمانی نمی‌داد که شماره را کجا دیده.یکی می‌گفت پشت یک اتوبوس بین‌شهری یکی دیگر زودی می‌ترسید و قطع می‌کرد.

خلاصه قضیه تلفن‌های اتوبوسی هم به ماجراهای بی‌شمار عجیب و حل‌‌نشده خط تلفن ما -که روزی تعریفشان خواهم کرد-اضافه شد.ما هم عادت کردیم هر سلام بندری را بگوییم: شماره‌تان درست است اما اینجا منزل مسکونی‌است.

یکساعت پیش باز جوانی زنگ زد.این بار طرف خودش هم دقیقاً نمی‌دانست کار ما به چه قسمت اتوبوس ربط دارد.پرسید شما فقط تولید‌کننده مونیتور داخلی اتوبوس‌اید یا تولید کننده همه لوازم داخلی‌اش؟گفتم شماره را از کجا دیدید؟ گفت مونیتور قسمت راننده را که باز می‌کنیم این شماره را نوشته.بعد هم اسم شرکت را که همانجا به انگلیسی نوشته بود برایم خواند.تشکر کردم و توضیح دادم که اشتباهی رخ داده.

بعد 5 دقیقه گوگل کردن شرکت کذایی را یافتم.یک شرکت چینی که ظاهراً دست‌اندرکار تولید لوازم داخلی اتوبوس است.در سایت شرکت کذایی – که یک کلمه هم انگلیسی نداشت-یک کادر کوچک تبلیغاتی در حال بالا پایین جهیدن بود.روی کادر شماره تلفن خانه ما را نوشته بود: …6652-021 پایین صفحه هم همان شماره تکرار شده بود اما با یک اختلاف.قبل کد 021 نوشته بود0086.کد کشور چین.

نمی‌دانم شرکت کذایی این محصولات را فقط برای مصرف داخلی خودش ساخته که پیش شماره کشور را جایی نمی‌نوسید.یا تماس‌گیرندگان ما کمی گیج‌اند.در هر حال از این به بعد پیش‌شماره 0086 را نیز به همه تماس‌گیرندگان خواهم گفت.

و حاضرم تا آخر عمر به همه تلفن‌های اتوبوسی جواب بدهم اما قیافه اولین آبادانی که از آن سوی خط صدای آقای چونگ وو یا مثلاً تینگا ووچی یا همچین کسی را می‌شنود،‌ ببینم!