اصول لینکیدن بدون پکیدن

 

مدتها بود باید این را می‌گفتم که

تقریباً بعید می‌دانم لینک شدن وبلاگی در آن ستون سمت چپ میان بیش از 100 لینک رفقایم برای طرف خواننده بیاورد.خصوصاً که وردپرس لینک‌ها را الفبایی می‌چیند و لینک‌های تازه میان سایرین گم می‌شوند.از طرف دیگر آنقدر وبلاگ پر بازدید کننده فارسی هست که نمی‌توانم باور کنم کسی برای خوانده شدن نیازمند بلاگرول خواب بزرگ باشد. پس:

آن بلاگرول بغل بیشتر جنبه نمادین دارد. نشان پیوند داشتن با کسانی دیده و نادیده است که در خیلی موارد ممکن است هم ذائقه باشیم. خودشان ، نوشته‌هایشان – و گاهی هر دو را – دوست دارم.

شاید بگویید زیاد سخت می‌گیری اما قبول دارید که «تبادل لینک » از آن حرفهاست. وقتی از وبلاگی خوشم بیاید لینک‌اش می‌کنم.لینک شدن یا نشدن  توسط وبلاگ مورد نظر هم برایم شرطی ایجاد نمی‌کند.یعنی که البته از لینک شدن خوشحال می‌شوم اما لینک کردن هیچ جایی مشروط به لینک شدن اینجا نیست . مخلص کلام :وقتی من از کسی خوشم می‌آید ، طرف مجبور نیست از من خوشش بیاید!

گاهی این خانه مجازی از سوی دوستانی مورد لطف قرار می‌گیرد که هر چند ممکن است نوشته‌هاشان را شخصاً تعقیب کنم اما به هر دلیل در استانداردهای شخصی -اصلاً تو بگو چیپ -خواب بزرگ نمی‌گنجند.دوست دارم اگر کسی حوصله داشت و دانه دانه پیوندهای بلاگرول بغل را باز کرد هر کدام از آن رفقا را به نشان تکه‌ای از  سلیقه‌ای صاحب اینجا بداند.

گذشته از همه اینها  در مورد وبلاگهایی که به طور روتین مطالب سیاسی یا جنسی فیل.تر پسند می‌نویسند،‌ هر چند به آن قول معروف «بنده مسئول آن نخواهم بود» اما ترجیح می‌دهم جانب احتیاط را رعایت کنم و بگذارم فید آنها در بیگ فرندز برای خودم و بقیه بماند و بخوانیمشان اما مستقیماً لینکشان نکنم.اسمش را می‌گذارید محافظه‌کاری ؟ بله. من ترسو و محافظه‌کارم. حقیقت این است که نه جز پانتئون‌نشین‌های خارج از کشورم و نه به اسم مستعار می‌نویسم. پس شرمنده از محضر همه چه‌گواراهای وبلاگستان اجازه بدهید دستم به عصایم باشد تا بی‌هوا و بی‌دلیل از این خواب کوچک بیدارمان نکنند.