چه حیف که به جان هم افتادیم

 

خواب بزرگ طی این یک سال و اندی حضورش در وبلاگستان هیچ‌گاه رنگ نوشته سیاسی را به خود ندیده.نه به خاطر این که به سیاست علاقه‌ ندارم یا از آن سر درنمی‌آورم.چون نوشتن از برخی مطالب به قول فقها “واجب کفایی‌”‌ست.یعنی وقتی یک عده خیلی بهتر و روشن‌تر و پی‌گیرتر درباره‌اش می‌نویسند ، می‌شود با خیال راحت نشست و درباره موضوعات دلگشا‌تر و تازه‌تر نوشت: سینما ادبیات کمیک رفقا … اما اولین گپ‌های کوچک با برخی دوستان نشان داد باید “نگران”بود.

دوستان جوان من!                                                                                               خیلی از شما در شمار رای‌اولی‌هایی بودید که در انتخابات 2 خرداد رفرمیست‌ها را بر سر قدرت نشاندید. این خون که موج می‌زند اندر جگر شما را قابل درک و محترم است.ایده‌آلیسم‌تان قابل تقدیر است.خیلی احساس بدی دارد آدم احساس کند دارند از ذوق و انرژی‌اش سو استفاده می‌کنند.خیلی بدتر اگر فکر کند به کل سرش کلاه رفته و آینده کوچکترین شباهتی به چیزی که انتظار داشت ،‌ پیدا کرد.آدم سرخورده و خشمگین می‌شود.به دیوار مشت می‌کوبد.بی‌خیال همه‌چیز می‌شود.انگشت اتهام دراز می‌کند.قهر می‌کند.

انگیزه‌های ما کمابیش به هم شبیه است.اما من به همان دلایلی قهر نمی‌کنم که شما می‌کنید.به همان دلایلی رای می‌دهم که شما نمی‌دهید.اینجا راه ما جدا می‌شود و طبیعتاً نتایج اعمالمان جهان ‌های دیگری را رقم خواهد زد. چطور می‌شود که ما با دلایل مشترک، آینده‌های کاملاً متفاوتی را در پیش می‌گیریم؟

قبول! اصلاً رای ندهید.ما که 100 سال است داریم تاریخ را دوره می‌کنیم،‌100 سال است داریم چوب تصمیمات احساساتی‌مان را می‌خوریم.این یک بار دیگر هم روش.خون‌دل خوران صبر می‌کنیم تا کی تجربه‌های تاریخی به کارمان آید و اشتباهات را مکرر و مکرر نکنیم.اما بعدش چه خواهد شد؟ من حقیقتاً نگران سرخوردگی وحشتناکی هستم که بعد از بی‌حاصلی تحریم‌تان از سر خواهید گذراند.نگران احساس خشمی که وقتی بفهمید چطور سعی کردند شما را عصبانی و قهرو کنند و چه خوب موفق شدند و بازی خوردید  ،‌بهتان دست می‌دهد. از ظهور  این احساس یاس عمیق نسلی می‌ترسم.تعداد شما نه تنها زیاد است بلکه در آن سالها -که متاسفانه بزودی خواهد رسید- شما به سنی رسیده‌اید که جبراً کلیدی‌ترین شاهرگ‌های اقتصادی اجتماعی ایران در دستتان خواهد بود.تا آخر عمر که آدم نمی‌تواند خانه پدرش بنشیند و وبلاگ بنویسد و دنیا را به …خمش نگیرد. در آن سالهای سیاه کذایی باید منتظر چی باشیم.از این نسل مایوس .که مدام بازی خورده.که مدام به نام او و به کام دیگران روزگار گذشته است.چه اتفاقی می‌افتد؟ بگذارید حدس بزنیم.کمر ایده‌آلیسم “رویایی” شما زیر بار فشار جهان زمخت خواهد شکست.هر کس با وسواس خواست از لجن احتراز کند تا گردن درش فرو رفت.نتیجه عده‌ای است بی آرمان بی اعتقاد به هیچ خیر و شری هیچ ایده‌ای هیچ رویایی هیچ جهان قابل زیستنی.یا الینه‌شده‌‌هایی که دیگر حتی خاطره روزگار شور و شوق پس چربی ذهن خاموششان فرو مرده.یا بی‌آرمان‌های خطرناکی که به سادگی آب خوردن و با احساسی خودتنبیه‌گرانه به آغوش دشمنان پیشینشان فرو می‌روند.افسوس

آنها نقطه قرمزه ما را بلد شده‌اند.خوب فهمیده‌اند که ما به چی آلرژی داریم.وقتی ما همیشه دربرابر کنش‌ها ،‌واکنش‌های یکسانی نشان دادیم تلویحاً پذیرفتیم که آماده بازی خوردنیم.این شد که تلویزیون روی تصاویر انتخابات موسیقی فرهاد می‌گذارد.با ادبیاتی مهوع سعی دارد نشان بدهد که آرای شما تنها به نفع گروهی خاص مصادره خواهد شد.تمام آيتم‌هایی که احساسات ناخوش‌آیندی از رای دادن را در ذهن تداعی می‌کند برای نسل سومی‌ها تدارک دیده.بعد هم خوشحال است که به این غذای از ریخت افتاده کسی جز چنددرصد همیشگی با رای قابل پیشبینی‌شان لب نخواهد زد.خوب ذهن ما را خواندند و ما را به جان هم انداختند. خوب ما را مقابل هم قرار دادند.صدای خنده‌های موذیانه‌شان را می‌شنوم.

دوستان جوان تحریمی من!

ابداً دلایل و تصمیمتان را منطقی نمی‌دانم. اما حالا که تصمیمتان را گرفته‌اید بگذار به احترام رویاهای -هنوز زنده‌-تان  و برای کم شدن روی خنده‌های موزیانه هم که شده دستتان را بفشارم و پیشانی‌تان را ببوسم.

بگذار رویمان بشود در آن آینده ناخوش‌آیند شانه‌به شانه هم برای گرفتن حق و حقوقمان با راه‌حل‌های تازه‌تری بجنگیم.

 

 

قربان همگی- یک بیگ اسلیپ