تبدیل فرشته الهام به سگ پاولوف

چیزهای دیگری درباره نوشتن

فرشته الهام را با همه ناز و غمزه و اطوارش ، می‌توان شرطی کرد.نویسندگانی که از نوشتن ارتزاق می‌کنند به تدریج درمی‌یابند نمی‌توان افسار نان روزانه را به دست این فرشته خانم نامطمئن پر ادا سپرد.

این راهنمای کوچک تبدیل فرشته الهام است به سگ پاولوف.

1.کی بنویسیم؟

باید خودتان را به نوشتن در ساعات و روزهای مشخصی از هفته عادت دهید.این عملیات هر چند ابتدا کمی مکانیکی و بی‌روح به نظر می رسد اما نتیجه‌بخش است.بعضی‌ها طرفدار الهام شبانه‌اند و زودتر از نیمه شب دستشان به نوشتن نمی‌رود.عده‌ دیگری هم هستند که ترجیح می‌دهند 9 شب بخوابند تا نوشتن در اولین ساعات طلوع را از دست ندهند. هر دو این زمانها مختصات خودشان را دارند.شب‌ها بیشتر با خیال عجین‌اند و صبح‌ها با ایده.گرچه به سختی می‌توان این دو را تفکیک کرد اما حقیقت این است که نوشته‌های شبانه و سحرگاه تفاوت‌های زیادی با هم دارند.

تجربه شخصی: متاسفانه خدمت سربازی فرصت شب‌نویسی و صبح‌نویسی را گرفته. به همین دلیل از ساعت 4 عصر تا 10 شب اوقاتی است که به طور طبیعی به نوشتن می‌گذرد. این برنامه از جمعه ظهر آغاز می‌شود و تا 3 شنبه ادامه دارد.4 شنبه و 5 شنبه مخصوص تفریح و استراحت است.تفریحی که شاید باز خود نوشتن باشد!

2.کجا بنویسیم؟

شرایط فیزیکی ، حالت بدن ،‌دما و میزان گرسنگی و سیری شدیداً در احضار فرشته کذایی موثرند.توصیه کلی این است که شرایطی مهیا کنید که بتوانید چند ساعت را بی‌وقفه در همان حالت بمانید.عناصر مزاحم مثل تلفن را پخش و پلا کنید.یک تنقل به دردبخور دم دستتان باشد که مجبور نشوید برای رفع جوع از سر کار بلند شوید.

توصیه ایمنی : اگر روی کاغذ می‌نویسید از سطح شیب‌دار استفاده کنید.اگر با کی‌برد، سعی کنید مونیتور درست مقابل چشمتان باشد.خم بودن طولانی گردن شما را به درد مزمنی دچار می‌سازد که راقم این سطور را گاهی سخت محتاج سالیسیلات می‌کند.برای سطح شیب‌دار هم لازم نیست پولی خرج کنید.یک کتاب قطور ( آکسفورد ادونس) و یک کتاب نازک با جلد محکم ( مثلاً لوک خوش‌شانس) می‌توانند سطح شیب‌دار مناسبی بسازند.

سؤال سخت‌افزاری : با کی‌بردی که لای تمام دکمه‌هایش خاکستر سیگار پخش وپلاست چه باید کرد؟ جواب : بسازید! البته این راه‌حل هم شاید به کارتان بیاید.

 3.چی‌بشنویم؟

نوشتن در حال شنیدن موسیقی یکی از راه‌های کلاسیک شرطی‌ کردن فرشته الهام است.نویسنده‌هایی که عادت به نوشتن با موسیقی دارند همیشه فولدرهای طبقه‌بندی شده تمیزی دم دستشان هست از انواع موسیقی برای تحریک انواع احساسات.از موزارت تا جوادیساری.موسیقی فیلم بی‌نظیر است. در شکل خوبش هم شنیده نمی‌شود هم تاثیر می‌گذارد. زبیگنیوف پرایزنر هر چند زیاد دستمالی شده اما هنوز که هنوزه از موثرترین‌هاست. بهتر است که موسیقی اگر آوا دارد به زبان مادری نباشد.یا زبانی که خوب می‌فهمید.”شنیدن کلمات” دست‌انداز نوشتن است. مگر این که قطعه کذایی را آنقدر شنیده باشید که دیگر کلمات به گوشتان نیاید.قبل‌تر گفته شد که این برخورد با موسیقی شاید کمی چیپ و کاربردی به نظر برسد.اما چه چاره؟ این هم از تقوای کثافت نویسنده است که به همه چی باید از دید “کاربردش ” برای نوشتن نگاه کند.

4.ایده‌هایمان را برای کی تعریف کنیم؟

محض رضای خدا : هیچ‌کس! ایده‌هایتان را بنویسید.برای کسی تعریف نکنید. آن‌ها رازهای شخصی شمایند.برای رهایی خودتان هیچ‌وقت حاضر نشوید پتانسیل عزیز نهفته را به ثمن بخس از دست بدهید.اگر دیدید نوشتنش به هر دلیل فعلاً از دستتان خارج است باز بیهوده خرجش نکنید.گوشه‌ای با چند کلمه کلیدی یادداشت کنید تا وقتی که بتوانید بنویسیدش.تنها استثناء وقتی است که می‌خواهید درباره موضوعی جدلی ذهنتان را روشن کنید.حالا یک همدم خوب صبور و مطلع کیمیا است.اجازه بدهید به ایده‌تان حمله کند.نقاط ضعفش را بگوید. کمکتان کند ایده را بسط و صیغل دهید.لازم نیست وارد تمام جزئیات شوید.همین‌که بتوانید نزدش بدون توضیح اضافه بلند فکر کنید کافی است. ( و خواب بزرگ از دوست‌قدیمی‌اش لیدیM بابت کمک‌های بی‌دریغش ممنون است) 

***

“…تو گویی بچه دیوی هست که چون من به نوشتن می‌آغازم بر بال قلبم می‌نشیند و آن را از راه به در می‌برد؛ واگر بپرهیزم و از چنگ اغوایش بگریزم ،‌ اندیشه‌هایم بی‌روح و بی‌طعم و کسالت‌بار می‌شوند.”

سر والتر اسکات