ننوشتن

دو روز است ننوشته‌ام.یک دوجین ایده ریز و درشت که هیچ‌ کدامشان نیامد به صراحت از ابهام بیرون تا نوشته شود. تنها کاری که می‌شد باهاش این جمعه شب‌های دلگیر زمستانی  را  سلامت به سر آورد.

شهود و ایده و کلمه همه‌شان با هم در لحظه آخر می‌رسند.وقتی که دیگر فرصت نداری.وقتی که باید دوباره تا گردن خود را به گند روزمرگی بسپری…

روزهای زیادی بخاطر نوشتن خانه ماندم و همین‌طور 2 روز 2 روز اضافه خدمت‌ها را به جان خریدم.چوب خطم پر است.

قابل توجه شیخنا که روزگاری پرسید: از چه کاری نمی‌توانی دل‌ بکنی؟