این مرکب جسم پر علت

این منم ؟

***

دندان‌های جلوییم از زیر لب بیرون می‌افتادند.بهم می‌گفتند دندان موشی.دو سال ارتودنسی کردم.بعد ولش کردم.بزرگ شدم و لبم برای همیشه دندانهای موشی‌ را پنهان کرد.

سال دوم دبیرستان بودم که آبله مرغان گرفتم.45 روز سوزان در تب و چرک و کابوس.روی گونه چپم دو رد کوچک کنار هم باقی ماند.می‌ترسیدم از “ریخت” افتاده باشم.دکتر و درمان افاقه نکرد.بعدتر که بزرگ شدم و چاق‌تر شدم و پوست انداختم آن دو چاله کوچک کمرنگ و کمرنگ‌تر شدند.حالافقط به نشانه آن بیماری سخت دو تیره روشن کم عمق ریز روی گونه‌ام باقی مانده.

کوسه.اسم غیر رسمی متداولش این است.وقتی رفتم برای گزینش دانشکده طرف رو کرد گفت چرا صورتت را تراشیده‌ای .من هم گفتم امر است که اگر گذاشتن ریش “کراهت “چهره همراه داشته باشد به ازاله آن.با همدردی دستی به ریش تنک‌اش کشید و خودمانی شد و گفت : “آقا بروید دکتر .انشاءاله درمان می‌شود”

هنوز هر وقت یاد حرفش می‌افتم خنده‌ام می‌گیرد.بعدها پوستم زبر شد .نه آنقدر بود که با خیال راحت ژیلت را حرامش کنم نه آنقدر کمرنگ که بشود از سایه کمرنگ و نامرتبی که بر چهره می‌انداخت گذشت.

مثل اغلب خردادی‌ها -همان‌طور که فال می‌گوید- حفره تنفسی و گردن‌ام مشکلات ابدی دارند.نمی‌توانم راحت از بینی نفس بکشم .جراحی انحراف بینی -مثل جراحی انواع انحرافات- بی‌فایده بود.گذشته از مشکل دائمی خروپف – که البته برای اطرافیان است- هیچ وقت صدای تودماغی‌ام را دوست نداشتم.به قدر کافی مقتدرانه نیست.دستم را می‌بنند.گاهی جلوه ابلهانه‌ای به حرف زدن‌ام می‌دهد. صدا چیز مهمی است. یادم هست اولین بار که صدای شریعتی یا اخوان را شنیدم چقدر تو ذوقم خورد.انتظار هیبت بیشتری داشتم.شاید برای همین هم از تلفن خوشم نمی‌آید.افسوس می‌خورم که چرا حنجره پدرم (که گوینده است) با پولیپ و انحراف بینی یک خردادی جمع شده تا ضایع‌ام کند.

و گردن‌درد ابدی که از زمان کاریکاتور کشیدن و خم شدن مدام روی میز شروع شد.بوی آشنای ویکس.فیزیوتراپی .عکسبرداری.عضلات گردن باید تقویت شود.و من همیشه برای تقویت‌شان نقشه‌ها می‌کشم.گردن‌درد عوارض خودش را همراه دارد.نمی‌توانم لباس یقه بسته یا یقه گرد کیپ بپوشم.نمی‌توانم مدت زیادی یک جا بنشینم.نمی‌توانم مدت زیادی از یک افقی شدن 30 ثانیه‌ای بگذرم.اینها روی زندگی آدم تاثیر می‌گذارد. روی انتخاب کارش.روی انتخاب اماکنی که به آنها می‌روی. روی سفر رفتن. روی همه چیز.

یک متر و 64 سانت.از 18 سالگی یک میلیمتری حتی تغیر نکرد. بارها به یکی از رفقای قدبلندم به شوخی‌گفته‌ام : اگر من قد تو را داشتم جهان را فتح می‌کردم! …بله می‌دانم ناپلئون با همین قد جهان را فتح کرد.اما..مدتهاست دست از حسادت به کسانی که 10 سانتی‌متر فقط از من بلندترند برداشته‌ام.زندگی را به عنوان یک قد کوتاه پذیرفته‌ام.

در طول تمام کودکی و نوجوانی مظهر لاغری بودم.لاغر مردنی.یکی از همین بیافرایی‌هایی که می‌شود دنده‌هاشان را از روی لباس شمرد.بعد از ازدواج ناگهان پوست ترکاندم.طی عکس‌های این سالها به تدریج چاق‌تر و چاق‌تر شده‌ام.هنوز البته 90 کیلو تا دایی 160 کیلویی‌ام فاصله دارم.ولی چاقی عاجل چیزی نبود که هیچ وقت انتظارش را داشته باشم.با این یکی هنوز مشکل دارم.تجربه دوره آموزشی که سایزم را به مدیوم رساند ثابت کرد با کمی -یا زیادی- فعالیت جسمی می‌توان دست کم جلوی این یکی را گرفت.

***

اینها را گفتم که غرغر کرده باشم؟ ابداً.

این نصیب من است از مرکب جهان.روی هم رفته زشت یا دوست‌نداشتنی نیست.به اوضاع و احوال ساربانش ربط دارد.گاهی همین هیکل وقتی پای منبر می‌رود و کانکشن‌اش برقرار می‌شود با سرعت 100 کیلو بایت آتش می‌بارد. این را می‌دانم.در چشم شنوندگان می‌بینم.

گاهی اجازه نمی‌دهم بیش از حد جدی شوم.یا خودم را جدی بگیرم.

سعی می‌کنم مثل یک مرکب باهاش درآشتی باشم.می‌توانستم شکل دیگری باشم.موهایم دماغم و چشمم شکل دیگری باشد.مثل قالب وبلاگم که می‌تواند عوض شود. مثل لباسم.البته که هر کدام در محتوی‌شان تاثیری جدی می‌گذارند. ولی نه آن قدر که به کل تحریفش کنند.

***

این منم؟

***

حضرتکم در مکاتیب نامه نوشته به حسام‌الدین چلپی عذر آورد که چرا دیر دیر به دیدارش می‌رود.می‌گوید:

الا این مرکب جسم پر علت ، گاهی بیمار و گاهی تیمار ، گاهی پلنگ و گاهی خرلنگ، هیچ بر مراد دل هموار نمی رود.گاهی لکلک و گاهی سکسک، گاهی قبله و گاهی دبره…

 

فیلم آنلاین عزیز مرا به پته‌ریزون دعوت کرده بود.اگر قبول کند این باشد به حساب جواب همان دعوت…