چیزهایی که برایشان نقشه کشیده بودم

کتاب “روباه و اردک” یا چنین چیزی/ 5 سالم است. کتاب را در خواروبار فروشی روبروی خانه مادربزرگم دیدم.عاشقش شدم. فقط رنگ صورتی کادر روی جلدش یادم هست.یادم هست رفتیم خانه عمه کوچیکه که همیشه لوسم می‌کرد. دوست دارم یک جوری بحث را به کتابه بکشانم.بلاخره صاحبش می‌شوم.
آخرین تصویری که خاطرم مانده این است که گول”باهاره” دختر یکی از مهمان‌هایمان را خورده بودم و داشتم کتاب را ریز‌ ریز می‌‌کردم تا “کیک کتاب ” درست کنیم!

هفت‌تیر شیشه‌ای/مغازه اسباب‌بازی فروشی روبروی دبستانمان یک هفت‌تیر شیشه‌ای گذاشته پشت ویترین.همه سکناتش از بیرون دیده می‌شود.از اینهایی که ترقه هم می‌خورند.300 تومان است. برای آن موقع باید خیلی باشد.هی جلوی مغازه می ایستم و نگاهش می‌کنم.باهاش راز و نیاز می‌کنم و مطمئنم روزی مال من می‌شود.سرانجام یک بعداز ظهر رویایی عمه مرا به مغازه می‌برد.هفت‌تیر را می‌خریم.با یک بسته فشنگ پلاستیکی زرد قشنگ که قول می‌دهم به سمت چشم کسی شلیکشان نکنم. و یک بسته ترقه قرمز.حالا عاشق پلیس‌بازی با بچه‌های همسایه‌ام. معلوم است که همیشه کی باید قهرمان باشد.همان که هفت‌تیرش با بقیه فرق دارد. شیشه‌ای و ملوس است.فشنگ‌ها را به چشم کسی نمی‌زنم اما همه‌شان موقع‌ شلیک‌های ولنگارانه من در خانه، یکی یکی گم و گور می‌شوند. و ترقه‌ها دوده می‌اندازد به شیشه تفنگم. تفنگ کم کم سیاه می‌شود. از ریخت می‌افتد. دیگر نمی‌توانم قهرمان باشم.دوستش ندارم.گم می‌شود.

بومرنگ/ برادر کوچکم رقیبم شده. هر چی برای من می‌خرند او هم بهانه‌اش را می‌گیرد. من بومرنگ می‌خواهم. باید حول و حوش چاق و لاغر و ایکس 625 بوده باشد. برادرم بو برده و منتظر است تا بومرنگ بخرم و او زهرمارم کند.بلاخره شیء مذکور مخفیانه به من می‌رسد. با کلی تدابیر امنیتی. در خانه هم پنهانش می‌کنم.برای بازی با آن هم باید با مادرم چشمکهای زیرزیرکی رد و بدل کنیم که –بعله ..مثلاً دارم می‌روم خرید-
جلوی مجتمع مسکونی‌مان یک زمین پرت افتاده. بغل سنگ‌بری. جای خوبی است برای بومرنگ اندازی. اما زور من نمی‌رسد.بلد نیستم خوب پرتش کنم.همیشه می‌افتد جلوی پایم. رضا به نیابت از من پرت می‌کند.بومرنگ بازی من شده این که رضا را با خودم ببرم برایم بومرنگ‌ام را پرت کند، بگیرد و من نگاه کنم. او خوب پرت می‌کند هر چه دورتر پرت می‌کند تعلیق انتظار برای آن حرکت نرم دورانی‌ و بازگشش بیشتر می‌شود.یک بار خیلی دور پرت می‌کند. و بومرنگ برنمی‌گردد.

تن‌تن/ اولین تن‌تن خواندن درست‌ و حسابی‌ام مال سوم دبستان است.خواهر و برادر جوان همسایه‌مان چند تا تن‌تن داشتند.با سخاوت تمام – آدم که به بچه 9 ساله کتابهای نوستالژیکش را امانت نمی‌دهد!- دادند بخوانم و از آن موقع شیفتگی‌ام شروع شد. یکسال بعد آرش را پیدا کردم.همسایه‌ دیگرمان که همه تن‌تن‌ها را داشت.از من چند سال بزرگتر بود و تن‌تن ها را از پدر و مادرش ارث برده بود.همه‌شان را بلعیدم.والدین‌ام را نفرین کردم که چرا برای خودشان تن‌تن نخریده بودند که حالا من هم گنجینه‌ای چون آرش داشته باشم و در عالم کودکی خیال‌پردازی می‌کردم که آرش به مرگ قهرمانانه و باشکوهی از دنیا می‌رود و همه کتابهایش را برایم ارث می‌گذارد!
چند سال بعد کتابفروشی کورس را کشف کردم.مدتها قبل از این که کتابفروشی کوچک در طرح تعرض خیابان احمدآباد برای همیشه خاطره شود.آقای کورس یک مرد جا افتاده فرنگ رفته با کمالات بود که کتاب نایاب و خارجی و البته تن‌تن داشت.هر کدام 300 تومان. پول زیادی بود.با جان کندن چند تایی خریدم. چند تایی هم هدیه گرفتم. یکبار آمدیم تهران.طبق معمول باید بخاطر من سری به خیابان انقلاب می‌زدیم. کوچکتر از آن بودم که برای خودم در خیابان بگردم. همه فامیل هلک و هلک دنبال من راه می‌افتادند. و من در یک حراجی در یک زیرزمین رویایی” پرواز شماره 714″ را دیدم و خریدم.این خرید چنان مزه داد که آن خواب تکراری شروع شد. خواب می‌بینم در یک دست‌دوم فروشی ، یک بازار بزرگ محلی ،‌همه تن‌تن‌های یونیورسال را می‌فروشند. خیلی ارزان. راحت می‌توانم همه‌شان را بخرم. همین موقع هاست که از خواب می‌پرم. تا چند سال پیش خواب مدام تکرار می‌شد.
تا سرانجام خواهر کوچیکه صاحب چند تا تن‌تنی شد که داشتم و احتمالاً وارث کابوس قدیمی من…

راپید/ دبیرستانی‌ام.اول دبیرستان.کاریکاتور می‌کشم.با خودکار، مداد، هر چی دم دستم باشد. دوست دارم بدانم “حرفه‌ای‌ها” با چی می‌کشند. سرانجام جایی اسم راپید به گوشم می‌خورد.راپید می‌خواهم.اما 4 هزار تومان است.فکر وذکرم شده راپید.تازه با مرتضی آشنا شده‌ام. از دهنم در می‌رود که دنبال راپید خریدن‌ام. دست می‌کند در جامدادی‌اش یک راپید شماره 5/1 سبز رنگ بهم می‌دهد.همین‌جوری. هدیه.دارم بال درمی‌آورم.با خنده می‌گوید : “بگذار من هم در آینده کاریکاتور ایران سهم داشته باشم!”
شب می روم خانه و یکی از بدترین شبهای دنیا روی سرم هوار می‌شود.آن قدر با این شی‌ء مقدس تازه ور می‌روم که نوکش می‌شکند.شب اول. قبل از این که فرصت کنم مرتضی را در آینده کاریکاتور ایران- و چه بسا جهان – سهیم کنم.
یادم نیست در خانه کسی علت بغضم را پرسید یا نه. به کسی چیزی نمی‌گویم.
چند ماه بعدش با پول خودم و کمک مادر یک راپید روترینگ می‌خرم.همین‌طوری از سر رفع تکلیف. دیگر دوست ندارم چیزی از ابزار حرفه‌ای‌ها بدانم .دل و دماغش را ندارم.چند وقت بعد کاریکاتور را برای همیشه کنار می‌گذارم.
حسرت طراحی با آن هدیه گرانبها برای همیشه بر دلم ماند.